Wim
Hoe het begon

Voor het eerst met echte whisky in aanraking gekomen bij m'n maat Frits, Lagavulin 16, had daarvoor natuurlijk wel whisky's op maar dat waren allemaal blends o.a. Ballentine's, Johnnie Walker en Bushmills.
Nu dus de eerste single malt, en dan gaat er een wereld voor je open. Wat een geur en wat een smaken, dat was nog wel in de tijd dat een Lagavulin 16 erg goed smaakte, tegenwoordig is Lagavulin toch wel van een mindere kwaliteit, of je moet dus toevallig een White Horse botteling in je glas hebben. Maar ik dwaal af mijn eerste echt malt dronk ik dus zo'n 20 jaar geleden, we spreken dan 1995.
De jaren daarna werden er door mij verschillende andere whisky's gekocht en samen met Frits begon toen de ontdekkingsreis. In de loop der tijd begonnen ook Carlos en Ronald met het drinken van de lekkere sapjes, dit kabbelde een paar jaar door en ondertussen hadden we al heel wat leuke dingen ontdekt. We besloten om een keer met z'n vieren een proeverijtje te gaan doen. Alle vier een fles kopen en dus blind proeven en opschrijven wat we proefden, Dat viel allemaal niet mee zeg maar toen was wel de club The Four Whisketeers geboren. Die club heeft niet lang bestaan want na enige tijd voegden Frans en Eric zich bij de groep weer enige tijd later kwam ook George erbij, toen waren we opeens met z'n zevenen.
The Lucky 7 was geboren. Daarna ging het in sneltreinvaart en werden verschillende whisky festivals bezocht en een aantal whisky tours, waarvan je alles over kan lezen op deze site.

Mijn Whiskykast / plank

Whisky werd naast muziek luisteren en verzamelen mijn tweede hobby en al snel stonder er 40 flessen op de kast, 80 flessen op de kast, nieuwe planken aan de muur en 120 flessen op kast en op de plank.
Je snapt dus wel dat er geen stoppen aan was. De whisky voorraad groeide en groeide, toen kwam er even een zware tegenvaller en mocht er een tijd lang niet gedronken worden, maarja werden wel flessen gekocht en na een jaar niet gedronken te hebben werd de draad weer licht opgepakt, weer 3 jaar later weer een tijdje niet gedronken en net (begin 2015) weer voorzichtig begonnen met 1 2 drammetjes in de week.
Omdat ik dus lang niet of weinig gedronken had waren heel veel flessen die ik op voorraad heb heel erg in prijs gestegen. En nu wat te doen, bijna alles toch wel gedronken en om flessen te openen waar nu een prijs voor betaald moet worden die ik er niet meer voor uitgeef? Heb dus besloten een gedeelte van mijn verzameling te bewaren om het pensioengat te vullen!

Mijn voorkeuren

Omdat het dus begon met een Islay whisky ging mijn voorkeur een hele tijd uit naar whisky's uit deze regio. Later zijn daar eigenlijk alle andere regios
bijgekomen. De laatste tijd is mijn voorkeur een beetje verschoven naar whisky uit sherryvaten, vroeger kocht je dan gewoon een Macallan en zat je achter het stuur van een Rolls Royce. Tegenwoordig ben ik helemaal niet meer weg van deze whisky en kruip ik liever achter het stuur van mijn VW Up.
Maar niet getreurd waar de n een foutje maakt, maakt de ander een goede keuze door wel op sherry vaten te gaan lageren, en als ik nu een lekkere sherry gelagerde whisky wil drinken neem ik een Glendronach 15 Revival of een single cask van deze distilleerderij. All value for money.
Glendronach heeft met zijn vele bottelingen voor ieder wel iets te bieden. Lees ook ons verslag over het bezoek aan deze distilleerderij, Trail 2010. Maar er zijn gelukkig nog veel meer distilleerderijen die hun whisky op sherryvaten laten rijpen.

Mijn whisky bedenkingen

Zoals je hierboven al gelezen hebt gaat het met de prijs van whisky voor de consument de verkeerde kant op, whisky wordt alsmaar duurder en is straks alleen nog te koop voor de happy few. Waar vorig jaar nog voor sommige whisky's een prijskaartje gold van 120 euro gaan sommige van deze flessen nu verpakt in een nieuwe fles en koker of doos voor over de 200 euro over de toonbank.
De distilleerderijen ruiken geld, flessen die jaarlijks vanaf Islay gelimiteerd uitgebracht worden kosten nu over de 2.000 euro, de uitgave van enkele jaren geleden werd nog voor 800 euro verkocht, en de eerste uitgaven zelfs onder de 200. Prijzen rijzen de pan uit omdat die bottelingen gekocht en voor een veelvoud op veilingsites weer werden doorverkocht.
Prijzen van de top whisky's zullen op deze manier duurder en duurder worden. Hoe gaat het met de ontwikkelingen aan de onderkant van het segment, zeg maar de whisky's die 10 tot 15 jaar oud zijn en voor iedereen betaalbaar zijn en voor de meesten onder ons de instapwhisky's geweest zijn.
Bij de distilleerderijen die onder het grootste whisky concern vallen gaan een heleboel van die whisky's uit het assortiment. Door ontwikkelingen op de whisky markt, aanboren van nieuwe afzetgebieden, komen ze whisky tekort om iedereen van een ..... 10 jaar oude of ..... 12 jaar oude te voorzien.
Wat hebben ze nu bedacht.
N.A.S.  No Age Statement.
Je verzint een fancy naam, plakt die op een fles, stopt daar een whisky in zonder leeftijdsaanduiding, je kan er dan dus gewoon een 7 jarige indoen en maakt de prijs een euro of 15 duurder dan de gebruikelijke 12 jarige die uit het assortiment gaat, en je maakt sneller meer winst dan op de oude 12 jarige. Waarbij ik nog wel iets wil toevoegen, bovenstaande vorm van N.A.S. ben ik erg tegen en zal die flessen ook niet meer kopen, voel ik me toch in de boot genomen.
Zet gewoon op de fles wat erin zit en als ie lekker is maakt het niks uit dat er 7 jaar oud op staat, probleem voor de distilleerderij is dat die fles niet duurder kan zijn dan de 12 jarige.
Maar er zijn ook N.A.S. bottelingen die ik WEL waardeer, dat zijn bottlingen die naast de gewone range bestaan en niet een 10 of 12 jarige vervangen en dan ook nog duurder zijn. Ik zal 2 voorbeelden geven en dan begrijpt iedereen wat ik bedoel, de 105 van Glenfarclas en de A'bunadh van Aberlour. Daarnaast heb je dan nog bottelingen die voor een jubileum of gelimiteerde extra uitvoering te koop worden aangeboden, bijv op Ardbeg Day.
gffront
gfback