Zaterdag 7 april 2001, Lokatie: Wim's Room Dordrecht

Rond een uur of 8 komen de leden een voor een binnendruppelen. Eerst maar eens een bak koffie drinken en een beetje bijpraten. Over onze homepage ( niet deze ) maar ook over andere zaken. Frans was pas jarig geweest en voor de 2e keer vader geworden. Om een uur of negen werden de whisky glazen uit de kast gehaald en kwam ook het brood en bronwater op tafel. Frits wist dat hij een zware whisky had en wilde als laatste. Om de smaak en geur niet te zwaar op de proef te stellen beginnen we met de lichtste whisky en bouwen we het zo op. De andere leden wisten niet of hun whisky licht of zwaar was, ze hadden hem nog nooit gedronken en om niet bevooroordeeld te zijn ook niet in Michael Jackson's boekje, The Complete Guide To Single Malt Scotch gekeken.
Dit naslagwerk is van onmiskenbare waarde voor iedere malt whiskydrinker.

Carlos opperde om als eerste de glazen te vullen, de andere leden verlaten de kamer en komen pas terug als Carlos het sein " veilig " gegeven heeft. De glazen zijn gevuld en de fles is weer buiten zicht. Na het bleek gouden goedje bekeken te hebben gaan de dekseltjes van het glas en de neuzen erin. Na goed geroken te hebben komen we tot een oordeel dat deze whisky lekker ruikt, zeer zoet en ook fruit en parfum indrukken heeft. Hij heeft een ronde en zeer zachte body, ( vrouwenwhisky? ) De smaak is zo'n beetje door ons omschreven als zoet, er werd veel honing en boter genoemd en de nasmaak werd beschreven als zijnde simpel en zoet maar toch prikkelend. Dit is de ideale whisky voor een beginnende malt whisky drinker. De algemene indruk was een lekkere makkelijk weg te drinken malt. (hebben wij over het algemeen toch geen moeite mee). Nu dan de ontknoping, het was The Balvenie Founders Reserve. Een whisky uit het Speyside gebied, uit de beroemde locatie Dufftown. De meeste hadden deze whisky wel eens gedronken  uit de " persoonlijke kast ", het klinkt raar maar blind geproefd smaakt zo'n whisky toch anders dan wanneer je hem drinkt terwijl je weet wat je drinkt. The Balvenie staat garant voor een aantal verschillende bottlings die ieder van een goed niveau zijn, ze scoren in Michael's boek allemaal boven de 85 punten, wat erg hoog is.

Nadat ieder zijn glas schoon gemaakt had en de kamer verlaten schonk Ronald de glazen vol, letterlijk en figuurlijk, dit was weer een " flinke rakker ". Na de smaak door middel van bronwater en droog brood weer op nul gezet te hebben gingen de neuzen weer in het glas, er zat toch geen kaas op het brood? Deze whisky had een echte kaas en zweet geur, ook werd verf genoemd. Zou hij ook zo smaken? In de mond had hij een volle complexe ronde en prikkelende body, de smaak indrukken liepen uiteen van het veel genoemde noten en chocolade tot citroen en vanille. Als nasmaak hadden we allemaal zo'n beetje een lang tot zeer lange afdronk die prikkelend was. Het algemene oordeel was dat na de verrassende startgeur de whisky verfrissend was in die vorm dat de geur heel anders was dan de smaak. Iets wat niet zo heel vaak voor komt. Een leuke lekkere whisky die je eigenlijk allemaal een keer moet drinken. Het was de 12 jarige Glenturret. Een Highland whisky uit de Midlands. De Glenturret distilleerderij heeft een enorme range met whisky's, van 8 tot 25 jaar oud. Er zijn ook nog cask strength uitvoeringen van 50 en 57,1 procent. De scores lopen uiteen van 75 tot 95 punten, als er 1 schaap over de dam is volgen er meer zullen we maar zeggen.

Na het ritueel reinigen en de smaak neutraliseren schenkt Wim de glazen in met een bleek goedje. Ruiken we nu niets of is het zoveel dat we het niet kunnen onderscheiden. Na een tweede ruik poging komen we los, nadat sommige een beetje water bijvoegen, komen de geur definities van fruit, citroen vanille en parfum, veel ester en bloemen indrukken dus. Deze whisky had een ronde volle milde complexe body. De smaak indrukken van ons kwamen aardig overeen. Veel smaken zoals fruit, kruiden en vanille met later een lichte chocolade smaak, hij is ook zoet. De afdronk was lang met een droge en bittere prikkelende nasmaak, hij was ook wel warm. Dit was een complexe moeilijk te definiëren krachtige whisky, maar wel een die lekker is. Het was de 11 jarige Rosebank 1989 van Connoisseurs Choice. Rosebank is een Lowland distilleerderij uit de subregio Central Lowlands. Rosebank is nu tijdelijk gesloten oftewel is  " mothballed ". Er zijn veel Rosebank's te koop van onafhankelijke bottelaars zoals, Flora and Fauna, Murray McDavid en Signatory en Cadenhead, ze scoren ongeveer allemaal rond de 77 punten.

De beurt is aan Frans, na binnenkomst valt meteen op dat deze whisky veel donkerder is dan de vorige. De kleur wijst er al op dat er sherryvaten in het spel zitten, de zoete rokerige geur is dan ook sterk aanwezig. Ook werden honing, boter en chocolade genoemd. De termen vol, complex, rijk, krachtig werden genoemd bij het benoemen van de body van de whisky. In de lekkere smaak kwamen sherry, rook, turf, vanille en chocolade smaken mooi naar voren. De lange complexe licht bittere afdronk is heerlijk verwarmend. Het is een whisky met een rijke volle smaak met een zeer lange afdronk, complex, een echte aanrader. Het was de Ben Nevis van 10 jaar oud. Ben Nevis is een distilleerderij die in Japanse handen is, hij ligt in de West Highlands. Het is de hoogst gelegen distilleerderij, aan de voet van de berg Fort William. Ben Nevis heeft een kleine range whisky's die zo'n 77punten krijgen.

Als laatste is Frits aan de beurt. Als de deksels van de glaasjes gehaald worden klinken er termen als WAUW , wat is dit nou weer. De alcoholdampen komen je tegemoet, dit moet een cask strength zijn. Na een tweede voorzichtige reuk poging komen de geuren van caramel een minty sherry geur, chocolade en toch ook die overweldigende alcohol / petroleum geur door de neus naar binnen. Hoe zal dit smaken? Nou het smaakt voortreffelijk, veel smaak, rokerig, sherry, caramel, boter. Heerlijk. Bij andere cask strength bottlings overheerst vaak 1 smaak en geur, deze echter niet, deze heeft alles van een goede " gewone " whisky met het karakter van een cask strength. De nasmaak is zeer lang, krachtig zoet en warm. De topper van de avond. The Macallan 10 jaar en 57%cask strength. Een Macallan moet je een keer gedronken hebben en deze zeer zeker. Het is een whisky uit het gebied Central Speyside. The Macallan distilleerderij behoort tot de allerbeste van Schotland. Er zijn veel, heel veel verschillende Macallan's te koop. Er is er een van   7 jaar oud ( alleen voor de Italiaanse markt ) tot een van 50 jaar. Daarnaast zijn er ook nog vele " special editions ". Met speciale prijskaartjes. Met een gemiddelde score van ruim 90 punten weet je wel wat voor vlees je in de kuip haalt. Deze kost 55 Euro, maar is het dik waard. Wat een afsluiter.
De avond is wat het proeven betreft voorbij, na 5 goeie whisky's ( ander woord voor dubbele ) zitten we nog wat na te genieten van een avondje praten, lachen en vooral research. We hebben weer 5 keer kunnen genieten van wat de Schotten vele jaren in donkere schuren opslaan. Over donkere schuren gesproken, 3 van de 5 whiskyteers gaan naar huis en pakken hun fiets uit de schuur en na een " de mazzel " verdwijnen ze in het donker van de nacht. 1 whiskyteer blijft slapen omdat hij buiten de stad woont. Ronald vergeet zijn fles weer mee te nemen. We nemen nog een afzakker, unaniem klinkt er "GLENTURRET ".
Proost.
Welterusten.
Als je nog een keer zo'n flut whisky schenkt bonjour ik je zo de club uit, begrepen
Zaterdag 8 maart 2003, Lokatie: Wim's Room Dordrecht
Cragganmore
Ileach
Glenkinchie
Talisker
Oban
Dalwhinnie
Lagavulin
Hieronder volgt nog de uitslag van deze thema avond met als titel "Spot The Looney".
1e plaats George Kroonen met 75 punten, hij koos voor Dahlwinnie.

2e plaats Frits Koolen met 68 punten, hij koos voor Lagavulin.

3e plaats Wim van Lonkhuijsen met 63 punten, hij koos voor Cragganmore.

4e plaats Ronald Prent met 61  punten, hij koos voor Oban

5e plaats Carlos Wijnen met 56 punten, hij koos voor Talisker

6e plaats Frans Klink met 45 punten, hij koos voor Ileach

7e plaats Eric Prent met 40 punten, hij kreeg Glenkinchie
Classic Malts 019etilag
Classic Malts 013eticra
Classic Malts 014etiile
Classic Malts 015etital
Classic Malts 016etioba
Classic Malts 018etigle


Na afgezet te zijn in Sliedrecht besloten we bij de lokale Chinees de inwendige mens nog wat te versterken, waarna we werden opgehaald door onze sympathieke prive-chauffeuse Karin. Een beetje krap in de Zweedse limousine gezeten (lag dit nu aan de grootte van de auto of aan het postuur van mijn medereizigers ?) maar voldaan van alles wat onze smaakpappillen die dag gepasseerd was, werden wij even na 8-en s'avonds weer thuis afgeleverd.
Voor mensen die overwegen een whiskyfestival te bezoeken en die niet een bovengemiddelde kennis van whisky's beschikken, een absolute aanrader. In Leiden staan meer "speciaaltjes" maar alleen te proeven tegen (soms belachelijk veel) bijbetaling.
"All-in-all" een heerlijk dagje uit met de harde kern van de Lucky 7 (zoals zij zichzelf noemen) Hartelijk dank heren voor de gezelligheid en de op mij overgedragen kennis (ik hou me weer van harte beschikbaar voor een volgende invalbeurt)!

Groeten,
Cor Kik.

Zaterdag 15 juni 2003, Lokatie: Wim's Room Dordrecht

Thema Proefavond "The Classic Malts".
Spot the Looney !!


Enige tijd geleden in het leven geroepen en vandaag is het zover " de thema proefavond ". We hebben besloten om ieder jaar 1 keer een thema proefavond te houden. Het thema van deze avond is " The Classic Malts ". We gaan dus de 6 door U.D.V. gekozen Classic Malts drinken plus The Ileach. Voor de mensen die de laatst genoemde whisky niet kennen, dat is een whisky van het eiland Islay, maar van welke distilleerderij hij afkomstig is is niet bekend. Volgens Johannes van den Heuvel is het een bastaard Lagavulin. Oftewel een jonge Lagavulin die niet onder die naam verkocht wordt.

De whisky's worden zoals bij ons gewoonlijk is blind geproefd, vandaar dat we The Ileach erbij genomen hebben anders wordt het wel heel erg gemakkelijk om de Lagavulin eruit te halen. De notities worden zoals gebruikelijk op ons eigen formulier bijgehouden en voor deze avond is er ook nog een extra formulier. Op dit formulier proberen we te raden welke whisky we op dat moment in handen hebben, we hebben 3 kansen om te bepalen welke het is. De eerste keer dat we onze keuze bepalen is na het ruiken, de tweede keer nadat we het spul gedronken hebben en de laatste kans om hem te raden is nadat we er met zijn allen over gepraat hebben. Als we eenmaal iets opgeschreven hebben mogen we die keuze niet meer veranderen. Nadat de 7 whisky's gedronken zijn wordt bekend gemaakt bij welk proefmonster welke whisky hoorde. De proefmonsters zitten in identieke flesjes en worden willekeurig gepakt. Op de flesjes zit een enveloppe met daarin een briefje waarop de inhoud staat. Er zijn ook punten te verdienen deze avond. Als je een whisky goed hebt nadat je hem alleen nog maar geroken hebt krijg je 7 punten, na het proeven 5 en na het gesprekje nog 3 punten. In totaal zijn er ( als je alles goed hebt ) 105 punten te verdienen. Er is aan de leden gevraagd hoeveel punten zij denken te scoren. Altijd leuk om later mee te jennen. Hieronder staan de scores die de leden denken te halen.

Carlos     Frans     George     Eric     Ronald     Frits     Wim
   35          35           35          40         40           50        55

De winnaar van de avond ( al zijn er natuurlijk niet echt verliezers als je 7 whisky's op hebt ) mag als eerste één van de 7 flessen kiezen en mee naar huis nemen de man op de tweede plek is dan aan de beurt, enz. Bij een gelijke stand geeft de doorslag wie de meeste goed had na het ruiken, is dit echter ook gelijk dan telt wie na het proeven de meeste antwoorden goed had als winnaar enz.

De leden zijn vanavond iets vroeger dan gebruikelijk aanwezig omdat het vandaag zondag is en er verschillende van ons morgen weer vroeg uit de veren moeten. Om half 8 is iedereen aanwezig ( Frits was er om 6 minuten over 8, kon waarschijnlijk geen afscheid nemen van zijn nieuwe vlam Diana, alhoewel hij zei dat hij van het strand kwam en zijn dochter nog naar zijn ex moest brengen, jaja ) en na een bakkie koffie gaan we beginnen met onze proefavond.

Nadat de whisky's in neutrale flesjes zijn gegoten worden die goed met elkaar verwisseld zoadat niemand meer weet wat in welk flesje zit. Op de flesjes zit een van buitenaf onleesbaar papiertje met daarin de juiste inhoudsopgave.

Reacties op de proefmonsters.
Dit zijn zo'n beetje de kreten die tijdens het proeven van de desbetreffende whisky zijn uitgeroepen. Dus geen uitvoerige analyses van de whisky's zoals die zijn ingevuld op onze Nosing & Tasting formulieren.

Proefmonster A.     Wat later bleek Cragganmore te zijn.
Carlos :   Reuk vrij vluchtig, lekkere smaak en prikkelende afdronk.
Frans :   Niet zo complex, honingachtig, erg lekker.
George :   Fruitig en zoet maar toch prikkelend.
Eric :   Deze whisky is fris prikkelend en licht zoet.
Ronald :   Bijzonder fris van geur, ook lekker prikkelend en verwarmend.
Frits :   Lekkere frisse volle whisky, prikkelend op de tong.
Wim :   Lekkere whisky, volgens mij Cragganmore, veel kruiden en citrus, aan het twijfelen gemaakt door Frits en Carlos.

Proefmonster B.     Wat later bleek Ileach te zijn.
Carlos :   Rokerig, reuk is krachtiger dan de smaak.
Frans :   Veel turf, korte afdronk, redelijke whisky.
George :   Definitely Islay, vlak maar wel lekker!
Eric :   Goede Lagavulin imitatie maar vlakker en minder complex.
Ronald :   Verrassende Islay whisky met voornamelijk veel rook en turf, wat vlakker van smaak.
Frits :   Turfstoot, zeer krachtige geur en smaak, een islay makker.
Wim :   Definitely Ileach, na het ruiken wist ik dat het dat moest zijn, vlak, veel turf, toch wel een lekker slemp drankje.

Proefmonster C.     Wat later bleek Glenkinchie te zijn.
Carlos :   Krachtige citroengeur en een volle smaak.
Frans :   Lekkere complexe smaak, lange afdronk.
George :   Zeer lekkere uitgebalanceerde whisky, veel bloemen, heide en zoetig.
Eric :   Geen zee, toch denk ik Oban, raar maar waar.
Ronald :   Verfijnde een beetje zoetige smaak.
Frits :   Een heerlijke complexe whisky met een lange afdronk.
Wim :   Lekker rokerig met chocolade, ook wat verf en lijm indrukken.

Proefmonster D.     Wat later bleek Talisker te zijn.
Carlos :   Krachtige whisky met een zeer lange afdronk.
Frans :   Knalt er lekker in, perfecte smaak, erg lekker.
George :   Peperig maar toch zoet, heftig maar wel complex.
Eric :     Proef de turf en rook, niet sterk genoeg, toch Talisker of Oban?
Ronald :   Zeer peperige en krachtige malt, knalt erin! Maar niet complex.
Frits :   Heftige smaak, peperig met uitzicht over de zee.
Wim :   Zoete indruk, scherpe geur, iets teveel water toegevoegd, twijfelgeval tussen Dalwhinnie en Talisker.

Proefmonster E.     Wat later bleek Oban te zijn.
Carlos :   Soepel met een krachtige smaak en een lange afdronk.
Frans :   Licht rokerig, heerlijk complex.
George :   Complexe zilte whisky, met zachte turf, prikkelend.
Eric :   Complexe whisky, prikkelend, lekker drankje.
Ronald :   Verfijnde geur en smaak, ook prikkelend met een vleugje van de zee.
Frits :   Een verwarmende zoete whisky met iets dat mij aan de zee doet denken.
Wim :   Moeilijk, moeilijk, veel alcoholdamp met lijm, ik dacht Glenkinchie, Oban is tactiek.

Proefmonster F.     Wat later bleek Dalwhinnie te zijn.
Carlos :   Volle smaak en een lange afdronk.
Frans :   Kies voor Oban, zou ook nog Cragganmore kunnen zijn.
George :   Complexe zoetige whisky met citrus, prikkelend, zeelucht, zeer lekker.
Eric :   Citrus en fruit, aangenaam zoet.
Ronald :   Indrukken van Speyside maar ook de zee is aanwezig.
Frits :   Deze whisky geeft een extra dimensie aan het woord malt!!!
Wim :   Mint, licht rook, zacht, Dalwhinnie volgens mij.

Proefmonster G.     Wat later bleek Lagavulin te zijn.
Carlos :   Geen twijfel mogelijk, Lagavulin.
Frans :   Duidelijk Lagavulin.
George :   Dit is echt mijn whisky! Topper.
Eric :    Wat een rook, kan niet missen, Lagavulin.
Ronald :   Topper van Islay, voor de Islay liefhebber.
Frits :   De topper, definitely islay, Lagavulin.
Wim :   Heerlijk, Lagavulin, optima forma.

Na het berekenen van de score´s mocht George als winnaar als eerste een fles uitkiezen en koos voor de Dalwhinnie, iedereen dacht dat hij de Lagavulin wel zou nemen omdat deze haast niet meer verkrijgbaar is, maar George had thuis nog een flesje Lagavulin staan en zodoende ging Frits met de " HOOFDPRIJS " aan de haal. Als een na laatste had Frans de keuze uit Glenkinchie en de Ileach, en koos verassend voor de Ileach, een soort opoffering omdat hij wist dat Eric deze whisky helemaal niet lekker vond.

Statistieken :

Iedereen zette van te voren een lagere score in dan uiteindelijk behaald, behalve Eric die had het precies goed en werd prompt laatste.
Iedereen had Lagavulin 3 maal goed.
Iedereen had de Ileach 3 maal goed behalve Ronald, die had bij het ruiken Lagavulin ingevuld, werd daardoor 4e, anders was hij 2e geworden met Frits samen.
George was de enige die bij ieder proefmonster consequent 3 maal dezelfde whisky invulde, verwisselde Cragganmore met Dalwhinnie anders had hij een foutloos proefformulier gehad. Niet slecht voor het jongste lid !!!!
Niemand behalve Wim scoorde punten bij Cragganmore, liet zich overhalen en vulde bij het eindoordeel Dalwhinnie in.
Cragganmore, 2 keer goed ingevuld.
Ileach, 20 keer goed ingevuld.
Glenkinchie, 13 keer goed ingevuld.
Talisker, 13 keer goed ingevuld.
Oban, 10 keer goed ingevuld.
Dalwhinnie, 5 keer goed ingevuld.
Lagavulin, 21 keer goed ingevuld.
Eric was de enige die na het proeven minder antwoorden goed had dan na het ruiken.
Op de 7 proefformulieren konden in totaal 147 antwoorden ingevuld worden, er waren er 84 goed ingevuld.
De beste start was van Wim, de eerste 2 antwoorden goed.
De beste finish was van Wim, de laatste 7 antwoorden goed.
Het beste middenstuk was van George, alle 9 de antwoorden goed. De meest ingevulde whisky was Dalwhinnie, namelijk 29 keer waarvan maar liefst 24 antwoorden FOUT waren.
De minst ingevulde whisky was Talisker, namelijk 13 keer en deze antwoorden waren allemaal GOED.

Het was onze eerste Thema Proefavond en die is ons ZEER goed bevallen. Volgend jaar doen we weer een Thema Proefavond organiseren, wat voor  thema we dan hebben weten we nog niet, waarschijnlijk iets met de Regio's.

Hieronder staan de staatjes weer gegeven zoals die door ons zijn ingevuld.

De antwoorden in GROEN zijn goed en de antwoorden in ROOD zijn fout.
Carlos Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Glenkinchie Glenkinchie Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Ileach Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Oban Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie
Proefmonster D Glenkinchie Talisker Talisker Talisker
Proefmonster E Cragganmore Cragganmore Oban Oban
Proefmonster F Dalwhinnie Oban Oban Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
3 goed x 7  = 4 goed x 5 = 5 goed x 3 =
21 punten. 20 punten. 15 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 56 punten Geschatte score 35
Frans Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Ileach Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie
Proefmonster D Dalwhinnie Cragganmore Oban Talisker
Proefmonster E Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie Oban
Proefmonster F Oban Oban Oban Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
3 goed x 7  = 3 goed x 5 = 3 goed x 3 =
21 punten. 15 punten. 9 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 45 punten Geschatte score 35
George Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Ileach Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie
Proefmonster D Talisker Talisker Talisker Talisker
Proefmonster E Oban Oban Oban Oban
Proefmonster F Cragganmore Cragganmore Cragganmore Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
5 goed x 7  = 5 goed x 5 = 5 goed x 3 =
35 punten. 25 punten. 15 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 75 punten Geschatte score 35
Eric Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Glenkinchie Glenkinchie Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Ileach Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Dalwhinnie Oban Oban Glenkinchie
Proefmonster D Glenkinchie Oban Talisker Talisker
Proefmonster E Cragganmore Dalwhinnie Dalwhinnie Oban
Proefmonster F Dalwhinnie Glenkinchie Glenkinchie Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
3 goed x 7  = 2 goed x 5 = 3 goed x 3 =
21 punten. 10 punten. 9 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 40 punten Geschatte score 40
Ronald Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Lagavulin Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Oban Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie
Proefmonster D Talisker Talisker Talisker Talisker
Proefmonster E Oban Oban Oban Oban
Proefmonster F Cragganmore Cragganmore Oban Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
3 goed x 7  = 5 goed x 5 = 5 goed x 3 =
21 punten. 25 punten. 15 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 61 punten Geschatte score 40
Frits Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Ileach Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie Glenkinchie
Proefmonster D Talisker Talisker Talisker Talisker
Proefmonster E Cragganmore Oban Oban Oban
Proefmonster F Cragganmore Cragganmore Cragganmore Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
4 goed x 7  = 5 goed x 5 = 5 goed x 3 =
28 punten. 25 punten. 15 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 68 punten Geschatte score 50
Wim Na het ruiken. Na het proeven. Eindoordeel. De juiste whisky was.
Proefmonster A Cragganmore Cragganmore Dalwhinnie Cragganmore
Proefmonster B Ileach Ileach Ileach Ileach
Proefmonster C Oban Oban Oban Glenkinchie
Proefmonster D Dalwhinnie Dalwhinnie Talisker Talisker
Proefmonster E Glenkinchie Glenkinchie Oban Oban
Proefmonster F Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie Dalwhinnie
Proefmonster G Lagavulin Lagavulin Lagavulin Lagavulin
4 goed x 7  = 4 goed x 5 = 5 goed x 3 =
28 punten. 20 punten. 15 punten.
Maximale score is 105 punten. Totaal Score : 63 punten Geschatte score 55
Classic Malts 018etigle
Eindelijk weer eens een proefavond met ons besloten whiskyclubje, was al ruim een half jaar geleden dat we de laatste Nosing & Tasting hadden. De lokatie is camping de Kotestee waar het merendeel van onze club een plekje heeft. We hebben deze avond zelfs een achtste lid. Rob moest onder druk van Ronald en Frans meedoen met de proefavond, ze hadden hem klaargestoomd door hem vanaf het begin van het camping seizoen regelmatig vol te gooien met malt, en dan hebben we het niet over bier.
Rob had dus grote moeite getroost om een fles van de lijst te zoeken.
Met foto's gemaakt in een Franse slijter werd er via de foto's thuis een keuze gemaakt ( had zijn lijst niet bij zich in de winkel ) en bij zijn volgende bezoek een week later kon hij de fles uit Frankrijk meenemen.
Eerst werd er natuurlijk even bijgepraat en kwam Frits met een oude sherry botteling van Macallan op de proppen, de cask strenght nogwel, had hij van zijn zwagertje gekregen.
De fles met een bodempje van het goedje werd uitgeschonken en door iedereen goed geproefd. Het gesprek kreeg meteen een wending naar de nieuwe Macallan Fine Oak. De nieuwe versie van Macallan werd door iedereen eigenlijk veel minder gewaardeerd dan deze sherry uitvoering. We kwamen tot de conclusie dat de nieuwe Macallan niet meer de Rolls Royce onder de whisky's genoemd mag worden.
Deze gedachte heeft me eigenlijk toch wel een paar dagen bezig gehouden en ik besloot eens op het whisky forum te peilen hoe anderen daar over dachten en deponeerde deze stelling op het forum.
Hi Liefhebbers,
Heb afgelopen weekend weer de oude ( sherry ) Macallan gedronken en ben tot de conclusie gekomen dat de nieuwe Fine Oak range eigenlijk maar een middelmatige whisky is voor Macallan begrippen en NIET meer de Rolls Royce onder de single malts genoemd mag worden.
Met vriendelijke groet
Wim

Dit waren de reacties van de forum leden.

Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten, Fine Oak is zonde van het geld. Daarvoor zijn veel betere whisky's te krijgen.

Inderdaad, want ze zijn niet echt goedkoop ofzo. Je betaalt heel veel voor het merkje op de fles, terwijl dan, in verhouding, die oude sherry varianten ook nog wel te verkrijgen zijn... 2 tientjes meer voor de sherry oak. Keuze snel gemaakt denk ik.

Afgelopen zaterdag een fles Macallan Gran Reserve 12 jaar gekregen van Anton voor bewezen diensten. Een afspraak die al een tijdje stond maar Anton zal Anton niet zijn om daar wat tegenover te stellen. De fles ( een Gran Reserve 12 jaar ) is gebotteld voor de Chinese of Japanse markt.  Zaterdagavond open gemaakt en geproefd samen met mijn zoon als indrinker van een avondje Old & Rare bottelingen. Machtig lekker begin van deze avond, in niets te vergelijken met de huidige Fine Oak reeks. Vindt de range Fine Oak van Macallan zowieso teleurstellen.

Wat fine oak versus Sherry oak betreft... ik heb afgelopen jaar in Leiden de 25 fine oak geproefd, dit was echt wel een erg lekkere aristocratische dram,  maar ik had graag een sampletje meegenomen om thuis naast zijn voorganger te zetten. Ik denk (weet eigenlijk wel zeker) dat ie het qua intensieteit en weelde erg hard aflegt. Helaas neem je op zo'n festival niet echt de tijd om eens rustig een uurtje met een glas te gaan zitten en te kijken hoe het zich ontwikkelt en dat is bij zo'n dram toch wel erg belangrijk.

Op de festivals krijg je vaak het verhaal dat het niet eerlijk is de sherry Macallan's met de Fine Oak Macallan's te vergelijken. Ik vind dat een beetje ( heel erg ) onzinnig, want er staat toch Macallan op het label. Het is de naam Fine Oak die aanduidt dat er iets anders in de fles zit, maar er staat wel degelijk Macallan, en dan mag je oordelen naar Macallan maatstaven.

Ik vind de jongere Fine Oak's best te drinken. Mooie Speyside voor een zomerse dag, maar niet prikkelend of uitdagend. Gewoon lekkere drinkwhisky, samen in een categorie met de standaard Glenlivet's. De oudere Fine Oak's... tja. Ik heb wel eens een straatje kunnen proeven uit de langer gerijpte range, en vond het toch ietwat tegenvallen. De prijs laat ik dan buiten beschouwing, puur op smaak haalde deze range het ( bij mij ) niet. Dan drink ik liever een Longmorn 25 van Gordon & MacPhail, een Glenfiddich 30 yo of Glenlivet XXV.

De Fine Oak is een range die echter een groot publiek aanspreekt, meen ik mij te herinneren uit de verkoopcijfers. Voor de liefhebbers van ouderwetse Macallan's is het gewoon wat dieper zoeken. De Easter Elchies bottelingen die ik heb mogen proeven waren zonder uitzondering fenomenaal. Moet je alleen even voor de naar de distilleerderij...

Mee eens. Wat je verwacht van Macallan en ik hoor meer klachten van die aard, ook onder kennissen. Er wordt beduidend minder sherry gedronken wereldwijd, waardoor er minder sherry casks voorhanden zijn om op te rijpen. De Gordon & Macphail 1999 Macallan is echter wel een uitgesproken sherry botteling die mij erg goed is bevallen, heb nog een 2e flesje kunnen bemachtigen bij mijn slijter en ik ga hier hopelijk iets langer over doen hem soldaat te maken.
Shop in France
All A Bhainne
Tomintoul
Sprinbank
Bunnahabhain
Macallan
Glenmorangie
Craggavulin
Balvenie
HighlandPark
Zaterdag 15 augustus 2009, Camping De Kotestee.
Het is eigenlijk al weer veel te lang geleden, maar gelukkig hebben we weer een datum gevonden dat al de leden van de Whiskyclub samen weer eens een proefavond hebben. Deze keer een iets of wat drukker programma, want onze 2 aspirant leden George en Eric hadden in Schotland al aangegeven dat zij zich voor elke prijs in ons selecte gezelschap wilden inkopen. Zo gezegd, zo gedaan: zo is dus uiteindelijk de Lucky 7 ontstaan. Voor alle duidelijkheid: er is vanaf nu unaniem besloten een ledenstop in te voeren, m.a.w. de keet vol is vol, staat ook bij ons hoog in het vaandel. Dus vanaf nu voortaan 2 stoeltjes meer erbij, maar veel belangrijker nog: ook weer 2 bottles meer om te proeven! Het is deze keer ook de bedoeling dat wij de in Schotland aangeschafte “ Lord of the Isles ” gaan beoordelen volgens de door ons gebruikelijke methode. Nadat dit juweeltje bij sommige van ons enige tijd met de zorg van een baby'tje in de kast heeft gestaan is het toch wel tijd hem eens verder te beoordelen. Daarover straks meer.
Overigens is het wel leuk om te vermelden dat wanneer je een niet (Malt) Whisky liefhebber vertelt wat er voor deze fles betaald is, je toch wel zo’n beetje voor volledig gestoord wordt versleten. Wij betaalden er in de Glenmorangie Distillery 86 Pond voor, de lieve dame die onze rondleiding verzorgde gaf ons maar liefst een korting van 14 Pond. We mochten alle 7 onze kortingsbonnen voor deze fles à 2 Pond inleveren, hij kostte dus eigenlijk 100 Ponden. Maar goed, maakt voor ons niet uit, een leuke hobby mag geld kosten, of niet???? Tijdens de koffie bekijken we nogmaals wat beelden van onze Schotland trip van 2002 en ieder van ons is het er wel mee eens dat er dat hier zeker een vervolg op gaat komen. Dit zal dan waarschijnlijk in oktober 2004 moeten gaan plaats vinden. Ook de door ons begeerde droom om daar zelf nog eens een “ property ” te bezitten komt weer aan de orde.
Wie weet komt het er ooit nog wel eens echt van ?? Let’shope so.

Na een snelle fotosessie voor deze homepage hebben al de betrokkenen hun vaste stekkie weer ingenomen. Iedereen is er klaar voor dus de Nosing & Tasting kan beginnen. Om een zo goed mogelijke indruk te krijgen van de in Schotland aangeschafte "Lord of the Isles" beginnen we uiteraard met deze geweldenaar. Kort samengevat: Topper 1e klas, echt Islay. Een zeer verfijnde smaak zoals je van Ardbeg gewend bent. En natuurlijk scoort deze fles in onze beoordeling hoger dan ooit, al spelen er hier misschien ook wel bepaalde sentimenten in mee. Want naar prijs-kwaliteit verhouding wordt natuurlijk niet gekeken.

Het zal vanaf hier waarschijnlijk even omschakelen worden om een normale Malt te beoordelen naar zijn eigen prijsklasse. Maar we gaan het toch maar proberen en gaan verder met het volgende proefmonster. Het is de Tobermory 10 jaar. Deze Malt wordt gemaakt in een distilleerderij welke staat in de gelijknamige hoofdstad van het eiland Mull. Ze produceren in deze distilleerderij ongeveer 800.000 liter per jaar, waarvan ongeveer 10% als Single Malt op de markt komt. Ongeveer de helft van de productie wordt verkocht aan klanten die de malt gebruiken voor hun blends. De rest wordt gebruikt door Tobermory's eigen blends, Scottish Leader en Black Prince. Het blijkt dat we deze Malt we al eens hebben genuttigd in een bespreking in de aanloop naar onze trip naar Schotland. Ik weet nog dat velen van ons hem toen zeer waardeerden. Dat was ook dit keer het geval: een groep score van uiteindelijk 77 punten.

Nadat de glazen weer zijn gereinigd wordt de volgende whisky alvast ingeschonken en na even uitdampen in zijn gesloten glaasje wordt ook dit proefmonster aan een test onderworpen. Deze toch wel aangenaam prikkelende Malt blijkt even later de Clynelish 12 jaar van eigenaar Diageo te zijn, maar dan gebotteld door Signatory Vintage. Hij werd door ons allen te samen gewaardeerd voor zo’n 73 punten. Deze distilleerderij uit het noorden van de Highlands werd opgericht in 1819 en is eigenlijk een distilleerderij welke ooit voor het luttele bedrag van 750 pond op een boerderij is gebouwd. Ze produceren nu 3.400.000 liter per jaar en slechts 1 % van deze hoeveelheid wordt gebruikt als Single malt. Die verschijnt onder het Flora & Fauna label en is 14 jaar oud. Lijkt me leuk deze eens te bezoeken.

Even weer wat water en wittebrood (met zalm) en op naar de volgende whisky. Deze heerlijk ruikende whisky bevat ook de nodige Sherry tinten. Het blijkt even later Glengoyne 17 jaar te zijn en ik persoonlijk kan wel zeggen dit een absolute topper te vinden. Vandaar dus ook de sherry smaak, want deze distilleerderij rijpt zijn whisky op ex-sherry vaten. Tevens zou het karakter van deze malt komen doordat er hier uiterst langzaam wordt gedistilleerd en dat de mout gedroogd niet gedroogd is door turf maar door hete lucht.
Glengoyne produceert 1.000.000 liter whisky per jaar en 20 % gaat naar de Single Malts die een leeftijd hebben van 10, 12 en 17 jaar oud. Ook deze malt hebben we al eens geproefd op het Whisky festival in Den Haag vorig jaar en werd door ons allen bijzonder goed ontvangen. Dit is nu weer het geval want de groep komt tot een score van 82 punten. Ik zelf ben deze distilleerderij welke even ten noorden van de stad Glasgow ligt steeds meer gaan waarderen en mag dan ook graag een bottle van hun in huis hebben.

Via Glengoyne belanden we dan weer bij een distilleerderij die uit de Speyside komt nl: Glenfarclas, en even later zal blijken dat we de 15 jaar oude in ons glaasje hebben gehad. Deze distilleerderij heeft zeer veel bottelingen op de markt gebracht zoals de 10, 12, 15, 17, 21, 25, 30 en 40 jaar en ook de Glenfarlas 105 welke een Cask Strenght van 60 % is. Glenfarclas produceert 2.500.00 liter per jaar en meer dan 50 % gaat op in Single Malts. Ons proefmonster van 15 jaar heeft een warm aroma en een vol karakter. Het is direct duidelijk dat dit een rijpe malt betreft met een lange droge afdronk en wat ondertonen van eiken hout. De groep waardeert deze malt met maar liefst 83 punten.

Nadat we nu dus diverse Malts hebben geproefd van verschillende streken, wordt ons volgende proefmonster er een van een andere regio. De aanwezigheid van de zee is bij deze Malt duidelijk aanwezig en zo ook proef en ruik je een weinig aan turf. Het gaat hier om een whisky met een rijke sterke afdronk die luistert naar de naam: Bunnahabhain 12 jaar. (Je spreekt het uit als: " Boe-naa-ha-ban ") Deze meest noordelijk gelegen distilleerderij van het eiland Islay dankt zijn naam aan de rivier Margadale. Dit komt doordat Bunnahabhain in het Gaelic staat voor ‘mond van de rivier’ en slaat op de rivier Margadale, aan de monding waarvan de gebroeders Greenless hun distilleerderij bouwden. Minder dan 5 % van de 1.200.000 liter die ze produceren gaat naar de Single Malt. De rest gaat naar blenders en wordt o.a. verwerkt in de blends The Famous Grouse en Black Bottle. Ondanks dat er toch vele Islay liefhebbers in ons gezelschap zijn wordt deze Malt toch niet echt bijzonder hoog gewaardeerd, maar nog altijd goed genoeg voor een groepsgemiddelde van 75 punten.

Wederom volgt ons ritueel van glaasje cleanen, beetje water drinken en zo af en toe een toastje zalm nuttigen. Om ons hierna weer voor te bereiden op het 7de proefmonster. Het leven van een Whiskyteer valt niet altijd mee, maar ja : somebody has to do the job! Inmiddels zijn de glazen weer enige tijd gevuld en kunnen de dekseltjes er weer af om te beoordelen. De geur doet je een beetje denken aan fruit en bloemen, en de smaak is licht met een vleugje turf en karamel. De groep komt met het punten totaal van gemiddeld 74 punten. Iedereen is het er over eens dat het hier om een Speyside whisky gaat, maar niet op het idee dat dit de Strathisla 12 jaar is. Deze distilleerderij noemt men ook wel ” The Home Of Chivas Regal ”. Dit is dan ook de blend waar het overgrote deel van de productie in wordt verwerkt. Ze maken hier 2.000.000 liter per jaar en slechts een klein gedeelte gaat naar de Single Malt van 12 jaar.

Zo begint het langzamerhand behoorlijk wat later te worden als uiteindelijk ons avondje Nosing & Tasting met alweer het laatste glaasje in zicht komt. Om ook deze laatste Malt nog een beetje fatsoenlijk te beoordelen valt niet echt mee als je op een avond als deze best wel een behoorlijk aantal whisky’s hebt voorgeschoteld gekregen, je hebt immers best een grote verscheidenheid van geuren en smaken langs zien komen. Deze laatste malt die wij proeven is eigenlijk wel een hele aparte, daar het hier gaat om de kleinste distilleerderij van Schotland, welke in productie slecht 90.000 tot 100.000 liter per jaar produceert, 60 % wordt als Single Malt gebotteld.
Een volgende keer als we deze Edradour 10 jaar proeven, zou je deze beter als eerste kunnen proeven om eens goed te bekijken of hij dan nog iets beter tot zijn recht komt. Wij als Whiskyclub kwamen niet verder dan 74 punten gemiddeld, maar ik heb sterk het vermoeden dat deze Malt welke zo ambachtelijk door slechts 3 man die er werken wordt geproduceerd, dan zeker veel beter tot zijn recht zal komen.
Deze whisky wordt niet voor niets " The Hand Made Malt " genoemd.
Een avond hard werken zit er weer op.
" Slainte Mhath "
Zaterdag 23 november 2002, De Grote Kerk Den Haag
Eindelijk is het zover, zaterdagavond 23 november, voor whisky liefhebbers een " Heilig Weekend ". In de Grote Kerk te Den Haag wordt voor de 2e maal het jaarlijkse Whisky Festival gehouden. Met vier sessies gehouden over drie dagen kwamen bijna 4.000 bezoekers op het festival af. Alle bekende Schotse single malt whisky's zijn op dit festival dan ook vertegenwoordigd. Ook dit jaar waren er weer Master Classes. Wij kozen voor de sessie met de Rare Malts van U.D.V. Deze sessie koste tien Festival Drammetjes, oftewel tien Euro. Er werden dit jaar ook exclusieve whisky's geschonken. Deze kon je dan tegen inlevering van 1,2 of 3 drammetjes verkrijgen. Buiten de whisky zijn er ook stands die reizen naar Schotland organiseren en zijn er stands met Schotse kleding en sierraden. Om alles een extra Schots tintje te geven is er ook amusement in de vorm van Schotse Volksdansers en wordt er door een Schotse doedelzak band de nodige valse lucht de kerk ingeblazen.  We vertrokken om 18.00 uur uit Dordrecht met de trein richting Holland Spoor, daar namen we een taxi en mooi op tijd arriveerden we bij de Grote Kerk. Vorig jaar lag ons kaartje bij de balie en moesten we in de lange rij plaats nemen, vele mensen die al een kaartje hadden liepen toen langs ons heen, toch een beetje verloren tijd, dat zou dit jaar beter moeten gaan want we hadden de kaarten al op zak. Er stond dit jaar wederom een lange rij voor de deur maar wij hadden al kaarten dus liepen we de rij tot vlak voor de deur voorbij en sloten aan. We waren zo binnen. Alleen Frits kwam maar niet opdagen, waar bleef die ********. Later bleek dat alle mensen in de rij al kaarten hadden en Frits eigenlijk een beetje tegen gehouden werd. Hij kreeg alle hoon over zich heen, waarop Ronald zei " weet hij ook 's wat dat is ".

Eindelijk kwam ons zesde lid binnen, compleet met nosing glas en tasje met info wat iedereen bij de ingang werd uitgereikt. Het zevende lid van onze club kon helaas niet mee, Frans mocht niet van zijn vrouw of moest werken, ik weet het niet zeker wat het eigenlijk de reden was waarom hij niet mee ging. Maar niet getreurd waar whisky is zijn vrienden dus in de Grote Kerk zouden we snel vrienden maken. Eerst maar 's onze drammetjes gaan kopen om de Rare Malt Sessie te kunnen betalen. Deze begon om 20.00 uur dus we konden alvast een kleine ronde gaan maken. We liepen meteen al tegen de stand van Glenmorangie aan dus daar gingen we even ons glas ophouden voor een 10 jarige Glenmorangie, een goed begin is het halve werk. Omdat Glenmorangie en Ardbeg van dezelfde eigenaar is hoefden we niet ver te lopen om een Ardbeg 10 jaar in ons glas te krijgen, heeeerlijk. Na even met de standhouder gepraat te hebben gingen we weer op pad. Na twee whisky's gedronken te hebben die we al heel erg goed kenden gingen we nu op zoek naar iets wat we nog nooit gedronken hadden.

We kwamen bij de stand van Bresser & Timmer waar we een Glencadam 16 jaar van Chieftains geschonken kregen. Deze hadden we nog nooit gedronken en was een zeer aangename verrassing daar deze whisky in het boekje van Michael Jackson niet bepaald een hoge score krijgt. Deze was ieder geval wel erg lekker. Voordat de Rare Malts Sessie beginnen zou gingen we naar de stand van Rob Stevens, de man achter de slijterij " De Whiskykoning ". Deze schenkt ook altijd bijzondere whisky's en we waren benieuwd wat hij dit jaar voor de bezoekers in petto had. We kregen een Clynelish 10 jaar oud maar dan een gebotteld door James MacArthur. Met Clynelish ( Brora ) waren we al bekend maar niet met deze botteling. Hij smaakte zoals een echte Highland whisky moet smaken, veel fruit indrukken met een zeesmaakje. We moeten snel vertrekken want het is bijna tijd om naar de sessie te gaan. Na enig wachten konden we dan naar binnen, we namen de tafels die helemaal voorin stonden.

Voor ons stonden al vier glaasjes ingeschonken met een fonkelend gouden vloeistof. Na een korte introductie van een geheel in Schotse kledij gestoken distillery manager van Glenkinchie, Charlie Smith, konden we beginnen. We kregen de volgende vier Rare Malts te proeven.
1) Rosebank 20 jaar 62,3 % uit de Lowlands regio
2) Linkwood 26 jaar 56,1 % uit de Speyside regio
3) Glen Albyn 26 jaar 54,8 % uit de Speyside regio
4) Caol Ila 23 jaar 61,7 % uit de Islay regio
De Rosebank dus als eerste, door het hoge alcohol percentage is deze whisky zo krachtig dat je niet de indruk krijgt met een Lowlander te maken te hebben, dit zijn vaak toch de whisky's met de zachte smaak indrukken. Zelfs na toevoeging van een scheutje water blijft deze whisky krachtig en ontstijgt hij alle Lowland whisky's die ik tot nu toe gedronken heb. Een prachtige whisky met veel geur en smaak en een zeer lange afdronk. Wel met de bekende Lowland geuren en smaken dus veel heide en bloemen kenmerken.
Hierna is het de beurt aan de Linkwood, deze had ik al veel gedronken ( gewone versies bedoel ik dan ) dus ik was benieuwd hoe deze 26 jarige zou smaken. De bekende hout en sherrygeuren samen met de geur van bloemen komt je tegemoet. Na een slokje genomen te hebben vind ik hem niet zo krachtig als ik hem verwacht had, de 26 jaar dat deze in het vat gezeten heeft, heeft ook zijn alcohol percentage doen afnemen dus ik ga hier geen water bij doen. Deze whisky is zonder water zeer goed te drinken, wel sterk maar dat is niet erg. De afdronk is zoals een Linkwood moet zijn namelijk net als een Macallan, droog. De lange nasmaak zorgt ervoor dat je alles nog even kunt proeven zonder een volgende slok te hoeven nemen.

Als derde een voor ons volledig onbekende whisky, de Glen Albyn, uit de Speyside regio. Hij ligt boven het meer van Loch Ness net onder de plaats Inverness. Alhoewel hij lag er want hij is nu afgebroken en op de plaats waar eerst de distilleerderij stond staat nu een supermarkt RING RING RING RING RING, wat krijgen we nu weer. Wie heeft in Godsnaam zijn mobieltje aan staan tijdens de preek in de kerk. Natuurlijk is het Eric ( always mobile ) Prent die telefoon krijgt. Met enig schaamrood op de kaken neemt Eric de telefoon aan, en uit het gesprek blijkt dat een kennis die ook op het Festival is hem gezien heeft maar hem uit het oog verloren is. Hij wil middels een telefoontje uitzoeken waar Eric zit. Bij de Rare Malts Sessie dus. Na een afspraak gemaakt te hebben kunnen we verder. Waar waren we gebleven oh ja bij die supermarkt. Glen Albyn is dus afgebroken maar er is nog voorraad om nieuwe bottlings te maken, zoals deze Rare Malt bottling. Wat kunnen we over deze whisky zeggen buiten dat het een lekkere was, niet veel. Kan me niet meer goed herinneren wat de eigenschappen van deze whisky waren. Het is altijd moeilijk om die te onthouden van een whisky die je nog nooit op had, van de andere Rare Malts was dat makkelijker omdat je al weet wat je te wachten staat bij een Linkwood of Caol Ila. Dan maar even het boekje van Michael erbij halen. De Rare Malt die wij gedronken hebben staat er ( nog ) niet in, maar de huisstijl van Glen Albyn is licht, fruitig, bloemen en droog. We moeten het hierbij laten want we staan te springen om naar de vierde en voor ons turfhappers de meest aansprekende whisky van de vier te gaan, de Caol Ila.

Hij is bleek, dat is ieder geval goed. Bij het ruiken hoefde het glas niet naar de neus gebracht te worden, de lucht van zee en turf kwam je tegemoet, de echte Godendrank. Na een slokje onverdund genomen te hebben is de serie van explosies in de mond begonnen, wauw dit is heftig spul. Zee, rook, turf, zout, droog, wat is dit lekker. Omdat deze een hoger alcohol percentage had dan de vorige twee whisky's gaan we er toch maar water bij doen, een whisky met 61,7 % alcohol kan dat ZEKER hebben. Zelf doe ik er maar een klein druppeltje in want ik hou wel van een sterke whisky. Nadat de druppel water in het glas gevallen is zie je de whisky parelen, de geuren komen nog meer los en de smaak wordt iets verfijnder maar verliest niets van zijn kracht. Jammer dat er een eind komt aan zo'n borrel. Na met de tong de binnenkant van het glas gereinigd te hebben zetten we het glas neer en luisteren we naar het nawoord van onze gastspreker en gaan we verder met het bezoeken van de stands op het Festival.

Om niet teveel in detail te treden noem ik nog de stands en whisky´s op die we gedronken hebben. Bij de stand van Springbank moesten we natuurlijk nog even zijn want zonder een Springbank gedronken te hebben is de avond niet compleet. Achter de stand stond Cathy die ons een fotoboek van de distilleerderij liet zien. Omdat we over twee jaar weer een whiskytrail gaan houden werden er alvast wat contacten gelegd om deze distilleerderij te bezoeken. Het is een van de weinige distilleerderijen waar het gehele productieproces nog gevolgd kan worden.

Verder kwamen we nog bij de stand van Van Wees waar we een Aberlour A'bunadh gedronken hebben. Als je een whisky wilt proeven die droog weg trekt ben je bij deze aan het goede adres. Ook aanwezig was schrijfster Helen Arthur, bij haar stand kon je haar boeken kopen en meedoen aan een wedstrijd. Door middel van alleen te ruiken moesten we twee whisky's raden. De enige hint die gegeven werd is dat het eiland whisky's waren, er vielen er dus heeel veeel af. De eerste was niet zo moeilijk voor ons, het zag er zeer bleek uit en als ie dan naar turf en zee ruikt kan het er maar een zijn, Caol Ila. Volgens Helen een schot in de roos. De tweede was een stuk moeilijker maar omdat het een eiland whisky moest zijn vielen alle Islay's al af. Na eliminatie bleef volgens ons Highland Park over, we moesten het volgens haar maar snel opschrijven want ook die was goed. Na nog wat gepraat te hebben en een foto gemaakt gingen we weer verder.

De stand van Macallan kwam in zicht. Voor twee drammetjes kon je de Macallan Gran Reserva 18 jaar oud proeven. Omdat we al veel whisky's gedronken hadden was het moeilijk deze whisky te beoordelen. Zonde eigenlijk want in het boekje van Michael scoort hij een vette 95 punten. Eerst maar eens de smaakpapillen reinigen met water en brood met zalm, altijd lekker. Verdere whisky's die het vermelden waard zijn waren de Glengoyne 17 jaar, stukken beter dan de 10 jarige. De Highland Park, behoeft geen introductie, is altijd lekker.
Sommige van ons namen met bijbetaling nog een Ardbeg Lord Of The Isles, maar ook hier was het eigenlijk al te laat op de avond om er echt optimaal van te kunnen genieten. Dit lag anders bij Scapa, bij deze whisky is het nooit te laat om hem ingeschonken te krijgen, daar geniet je altijd van. Op de foto is ook goed de techniek te zien van het glas ophouden. Om een goed gevuld glas te krijgen houd je het glas voor het schenken iets te hoog voor de schenker, zodra de vloeistof begint te lopen ga je met je glas naar beneden. De schenker wil niet morsen en doet de tuit van de fles ook naar beneden en dan schiet opeens het glas vol. Gratis tip voor nieuwe Festival bezoekers. 
Het is midden in de zomervakantie, aangezien de laatste Nosing & Tasting werd gehouden eind maart werd weer eens hoog tijd voor een nieuwe proeverij. Ondanks dat de meeste van de toen nog 5 leden tellende whiskyclub vakantie vierden, d.w.z. met z'n luie reet op het strand van Ouddorp genieten van een welverdiende rust, konden we toch nog een datum prikken, 29 juli. Onze locatie was niet de vertrouwde zolderkamer van Wim maar een vakantiehuisje in Ouddorp. Het weer was goed, half bewolkt en 22 graden, ideaal om het ruiken en proeven 's avonds in de tuin te laten plaatsvinden. Bijzondere bijkomstigheid was de grote tuin die vol stond met fruitbomen, wat ons het gevoel gaf dat we ons in Villa Felderhof bevonden. Om een uur of acht kwamen de andere 4 leden op de fiets aangewaggeld, het fietsen was duidelijk verleerd, het was een wonder dat er onderweg geen fles gebroken was. Even een bakkie koffie en we konden overgaan op het echte werk.
Ronald schonk als eerste de glazen vol, de andere vier leden maken een wandeling door de grote tuin en bekijken het graf van een of andere beroemde Ouddorpse kat, niet de kat van de Glenturret Distilleerderij ieder geval die beroemd was om zijn grote aantal gevangen muizen. Towser van de Glenturret Distilleerderij ving tijdens zijn leven 28.899 van die rotbeesten. Het Guinness Book of Records vermeldt echter niet wie dat aantal heeft bijgehouden. Ronald roept, we gaan beginnen.

De glazen staan weer eens bol van de drank, Ronald beeft gelukkig een beetje, daarom zitten de glazen altijd goed vol. Nadat de neuzen in de glazen gestoken zijn en er een slok genomen is denken we dat het The Macallan is, dit vanwege zijn sherry invloeden. Maar er zit iets in dat The Macallan die we allemaal natuurlijk wel eens gedronken hebben niet heeft. De afdronk is iets minder droog en deze heeft erg veel sherry invloeden. Sommige denken daarom ook aan de Glendronach van 15 jaar oud. De verrassing is dan ook groot als het toch een Macallan is, het is The Macallan 12 jaar die we allemaal goed kennen. Het verschil is echter dat deze fles, taxfree gekocht een hoger alcoholpercentage heeft namelijk 43% in plaats van de gebruikelijke 40%. Wij vonden het opmerkelijk dat we dat kleine verschil toch proefden, een dag later werd door sommige van onze club een Head to Head gedaan met de Macallan 40% en de 43%. Er werd toen duidelijk verschil geproefd tussen de twee flessen. De meeste taxfree flessen hebben een hoger alcoholpercentage dus is het leuk om dat soort zaken eens te vergelijken. Altijd leuk om mensen met een " blindtest " hiermee te verassen. Verder valt er natuurlijk niet veel over The Macallan te zeggen. Iedereen kent deze top distilleerderij en over enkele maanden zullen we bij ze op de stoep staan. Zie onze Whiskytrail 2002 en lees ons verslag over ons bezoek aan deze distilleerderij.

De glazen werden gereinigd en 4 leden liepen met een droog stuk brood de tuin in en Wim ging de glazen vol ( nou vol ) schenken. Na een " YOOO " namen de 4 weer plaats aan de tafel en begon het ritueel opnieuw. Het was een whisky die iedereen ( net als de vorige ) al eens gedronken had. Frits had met deze whisky in het begin wat moeite. Hij begon hem pas te waarderen nadat hij hem meerdere keren gedronken had. Hij had hem een keer of 4 blind voorgeschoteld gekregen en kwam steeds tot dezelfde conclusie. Hij vond hem wel aardig maar niet een whisky met een eigen karakter. Gelukkig viel het kwartje later wel en staat er nu altijd wel een Glenmorangie in zijn kast. Waar wij dan weer van profiteren natuurlijk, daar zijn we vrienden voor!! De tweede whisky was dus de Glenmorangie 10 jaar oud, de meest verkochte whisky in Schotland. Na een hint kwam de rest tot de conclusie dat het de Glenmorangie 10 jaar was. De citrus indrukken werden genoemd en toen wist de rest om welke whisky het ging. De Glenmorangie 10 jaar heeft veel indrukken van sinaasappelschillen, de 18 jarige heeft dit echter een stuk minder. Je zou denken dat de 18 jarige nog meer van die citrus indrukken zou hebben omdat die 8 jaar langer in het vat heeft gezeten. Dit is echter niet het geval. Zoiets heb je ook met de Ardbeg 10 en 17 jaar. Je zou denken dat de 17 jarige nog meer medicinale indrukken zou hebben dan de 10 jarige. Ook hier is de jongere whisky de krachtige en de oudere de meer verfijnde. Langer in het vat is dus geen optelsom van factoren, geuren en smaken kunnen dus ook verminderen door langer in het vat te zitten.

Frans is aan de beurt en we hopen op een whisky die we nu eens NIET gedronken hebben. We worden op onze wenken bediend. We krijgen een goedje voorgeschoteld met een hoge intensiteit en misschien nog wel grotere complexiteit. We proeven zoveel dat het moeilijk te omschrijven is wat we proeven. In ieder geval worden kruiden, vanille en turf genoemd. Meer kunnen we er niet van maken, niet dat dat iets aan de smaak te kort doet, het is een zeer lekkere volle verwarmende whisky die een hoge gemiddelde score krijgt namelijk 83 punten. En dat is toch een score voor een klasse whisky. De whisky die Frans ons voor zette was de Royal Brackla 16 jaar oud van Coopers Choice. Wat kunnen we nog meer zeggen over Royal Brackla. Deze distilleerderij ligt bij vlakbij Nairn, links in het Speyside gebied. In het stillhouse staan 2 wash stills en 2 spirit stills die alle verwarmd worden met stoom. De 6 washbacks zijn gemaakt van Oregon Pine. Het distillaat rijpt in refill en sherryvaten. De productie van Royal Brackla gaat bijna geheel naar blends. Dus Frans had een zeer interessante fles uitgekozen.

De vierde die gaat schenken is Carlos, na het ruiken en proeven komt iedereen tot de conclusie dat dit een erg lekkere whisky is, maar niemand heeft enig idee welke. Carlos gaf een hint dat sommige hem al eens op hadden maar niemand wist de spijker op zijn kop te slaan. Het bleek om Scapa 12 jaar oud te gaan. Een van de twee whisky's van het eiland Orkney, de andere distilleerderij op dat eiland is natuurlijk Highland Park. Scapa ligt in de mottenballen, dus Highland Park is de enige op het eiland die nog productief is. De overeenkomsten op de Nosing & Tasting formulieren waren dat we hem allemaal kruidig vonden met vanille ondertonen en een verwarmende afdronk.

Als laatste was Frits aan de beurt, bij terugkomst aan de tafel staat ons een zeer bleek goedje te wachten. Sommige hopen dat ze fenolen ruiken want dan is het zo klaar als een klontje welke whisky dit is. Als de dekseltjes van de glazen gaan hoefden we niet eens met onze neus in de buurt van het glas te komen. Dit is ontegenzeglijk Caol Ila. Omdat we Caol Ila al veel op hadden was het formulier eigenlijk nog moeilijker om in te vullen omdat we natuurlijk wisten wat we dronken en dus ook wisten wat we zouden moeten ruiken en proeven. De kans was echter groot dat we deze uitvoering nog nooit op hadden, van deze distilleerderij zijn namelijk zeer veel uitvoeringen te koop van onafhankelijke bottelaars. Deze rokerige medicinale en complexe whisky was een uitvoering van Signatory Vintage. Gedistilleerd op 26 februari 1990 en gebotteld op 27 juni 2001, we hebben hier 11 jarige whisky die uit bourbon vaten nummer 2343, 2344 en vat nummer 2345 komt. Het is fles nummer 325 van 782 flessen.

Na nog even nagepraat te hebben vertrokken er 4 man op fietsen, nog meer waggelend dan bij aankomst, Carlos achterlatend bij vrouw en kinderen. Het was weer een leuke avond met 5 bijzondere whisky's die door de kelen van de leden gleden, tel daarbij op het aangename weer en bijzondere locatie en je hebt een top Nosing & Tasting avond.
Voor herhaling vatbaar, zullen we maar zeggen.
Wel te rusten.
Zaterdag 29 juni 2002, Lokatie: De Perentuin Ouddorp
De Ledenpagina
Vandaag ( of was het gisteren ) heb ik nog eens een nieuwe Macallan 12yo gedronken, geen Fine Oak maar de sherry-oak versie. Het is de huidige reeks Macallan sherry bottelingen, en naar mijn bescheiden mening ( de gustibus non disputandem est ) vind ik de  (huidige) sherry bottelingen beter dan de Fine Oak range. Hoewel ik daar alleen de 10 en 15yo van heb geproefd.

Nou ze komen er dus niet al te best af. Terug naar de proefavond, even overleggen wie een lichte whisky heeft en wie een zware en dan wordt er gedronken van licht naar de turfhappers en cask strength flessen.
De volgende malts werden door de leden in deze volgorde blind geproefd.
Allt - A - Bhainne 14 jaar Connoisseurs Choice
Glenmorangie Nectar D"or
Tomintoul 10 jaar
Balvenie 1993 Port Wood
Springbank 10 jaar
Craggavulin ( eigen gemaakte vatted malt, de helft Lagavulin 16 jaar en de helft Cragganmore 10 jaar lim. edition 2004 botteling 60,1% )  werd erg goed ontvangen door iedereen, experiment geslaagd. Deze vatted malt was gemaakt naar aanleiding van de Double Barrel Macallan Laphroaig beidde 8 jaar oud.
Bunnahabhain Peated van de Ultimate
Highland Park cask Strenght van Wilson & Morgan
Mortlach 18 jaar van de Ultimate
Glen Rothes Special reserve
De laatste 2 werden nog even na de eigenlijke proefavond als afzakkertje gedronken. Het was weer een zeer geslaagde proefavond, hopelijk hoeven we niet weer een dik half jaar te wachten tot de agenda's weer op dezelfde dagen gaten vertonen.

Whiskyfestival Leiden 14 November 2007

Dit jaar weer naar het whiskyfestival met de club, wel met een gereduceerd aantal omdat enkelen het belangrijker vonden om op uitnodiging in de V.I.P. loge naar Feijenoord - Ajax te gaan zitten kijken. We proberen er toch een leuke middag van te maken. Bij aankomst was het al behoorlijk druk bij de ingang, een gemêleerd gezelschap stond te wachten om naar binnen te mogen. Dit jaar werden we wederom gesponsord door wijn en whiskyhandel Verhaar die ons de toegangsbewijzen gaf.

Bij binnenkomst even de extra bestelde entreekaarten ophalen voor de Glengoyne Masterclass, de zo belangrijke Drammen gekocht (later meer hierover) het festivalglas opgehaald, als genodigde wordt je hier dus niet in de watten gelegd want we krijgen een glas zonder opdruk, (er zijn te weinig glazen is het antwoord hierop!!!!) de jas naar de garderobe en het feest kan beginnen. Als eerste naar de stand van Edradour waar we Andrew willen verrassen met de jaarlijkse kalender. Helaas is Andrew verhindert omdat er problemen zijn met de bottlingplant. De kalender dan maar aan Ronald Zwartepoorte afgegeven die hem naar Andrew opstuurt. Ronald schenkt ons de eerste whisky van de middag in en dan is een Arran Cask Strenght, een mooi begin. Toch jammer dat Andrew er niet is want die heeft altijd nog wel iets van achter het gordijn voor ons, helaas.

We beginnen ons rondje en zien dat er bij Bowmore voor de 18 jarige al 2 Drammen (1 Dram = 1 Euro) tevoorschijn gehaald moeten worden. Waar enkele jaren geleden nog alleen voor de zeer dure whisky’s extra betaald moest worden, ( van het kaliber Port Ellen enz.) mogen de standhouders nu drammen vragen voor whisky’s die in de winkel meer dan 45 Euro kosten. Later meer over de drammen. We lopen ons rondje en drinken hier en daar leuke whisky’s. Bij de dames van Laphroaig hebben we even een praatje over “The Square Foot” en krijgen we een 15 jarige ingeschonken, zonder bijbetaling, klasse dames. De hoogtepunten van dit festival waren de malts van bottelaar Clydesdale, o.a. Lochranza Cask Strenght 10 jaar oud, de Ben Nevis Cask Strenght 10 jaar oud en een Linkwood ook Cask Strenght en maar liefts 17 jaar oud. En al deze snoepjes zonder drammen.

Een ander hoogtepunt was de stand van Dewar Rattray waar ze met liefde de Bowmore 9 jaar en de Craigellachie 16 jaar schonken. De laatste kwam bij mij bij de top 3 van deze dag. Naast deze stand stond een man met een vreemd Schots accent die helemaal lyrisch was over de fles die hij aan het schenken was, er moest wel flink bijbetaald worden maar dan kreeg je ook een Port Ellen van Chieftains van 24 jaar oud. Een whisky met zoveel geur en smaak, die zelfs na de hoeveelheid die we tot nu toe gedronken hadden overal met kop en schouders boven uitstak. Ik zou deze malt nog wel eens willen proeven als eerste van de dag. Dit was het hoogtepunt van de dag.

We hadden ook nog de Masterclass van Glengoyne. We werden begroet door jawel, dezelfde man die de Port Ellen van Chieftains uitschonk. Hij heet Regis Lemaître en kwam oorspronkelijk uit Frankrijk, vandaar dat accent, en hij zou de Masterclass van Glengoyne verzorgen samen met de zeer enthousiaste John Glass. We begonnen na het gebruikelijke intro praatje met de Glengoyne 10 jaar. Ieder heeft hem al vaak gedronken natuurlijk maar hij blijft gewoon altijd goed. Daarna kwam de 17 jarige Cask Strenght van 57,2 % die wel een drupje water kon gebruiken om helemaal tot zijn recht te komen. We gingen nog ouder en vervolgens kwam de 17 jarige aan de beurt, dit is echt een juweeltje en behoort in zijn prijsklasse ( 43 Euro) zeker in de top 10. Hierna konden we gaan vergelijken, en wel de oude en de nieuwe versie van de 21 jarige Glengoyne. De oude versie was gelagerd op 50% Bourbon vaten en 50% Sherryvaten terwijl de nieuwe versie helemaal uit Sherryvaten komt. Mijn voorkeur gaat uit naar de nieuwe versie die een complexere en intensere indruk achterlaat.

We hebben er nu 5 gedronken maar er staat nog een LEEG glas voor ons. Regis die met een fles rondloopt en de glazen vult en tegelijkertijd aan ons vraagt deze speciale whisky te proeven (moet dan maar) die hij niemand wil ontzeggen en die eigenlijk iedereen gedronken zou moeten hebben, wij dachten meteen aan die Port Ellen die hij eerder bij de stand stond te schenken. En ja, we kregen nog een keer de Port Ellen te drinken, het festival werd zo op een waardige manier afgesloten want het was ondertussen al kwart voor zes.

Al met al wel weer een leuk festival, zeker voor de whisky drinker die nog niet veel verschillende malts op heeft. Voor de wat meer doorgewinterde drinker wordt dit festival toch wel een dure bezigheid. Als je whisky’s wilt drinken die iets duurder zijn dan de standaard whisky’s je ook hier flink voor in de buidel moet tasten. Maar voor die whisky’s moet je naar dit festival, je hebt geen keuze. Voor de drinker die pas begint is er wel een keuze. Ik zal de verschillen voor jullie hier neer zetten. De entree prijs voor het Whiskyfestival bedraagt 40 Euro, voor het Gall & Gall Event betaal je 30 Euro en krijg je tevens consumptiebonnen voor 2 luxe broodjes. Op het Whiskyfestival moet je bij bijv. Diageo voor de Distillers Editions van de Classic Malts 2 Drammen betalen en voor zalm bereid met Talisker ook 2 Drammen, op het Gall & Gall Event werden deze gratis uitgeschonken en geserveerd. Je kan stellen dat alle whisky’s die op het Festival 2 Drammen kosten bij het Event niets extra kosten. Ik zag nog iets raars in het boekje van het Whiskyfestival, bij de Classic Malts stand werden 2 Drammen gevraagd voor de Caol Ila Distillers Edition terwijl deze op hetzelfde festival bij wederom Gall & Gall gratis was ??? Waarom vraagt zo’n grote importeur bij het ene festival wel extra geld en op het andere met een goedkopere entree niet? Ik denk dat Wouter de cursus optellen bij het L.O.I. heeft gedaan. En je hoeft geen professor te zijn om te kunnen zien naar welk festival de niet zo geoefende drinker volgend jaar zal gaan.

Whisky Event 28 Oktober 2007, Middagje Gall & Gall

Wegens afwezigheid van enkele leden en wegens een overschot aan op voorhand ingekochte kaartjes mocht ondergetekende tegen sterk gereduceerd tarief mee met de kenners bij uitstek, Wim, George en Ronald, naar Geertruidenberg. Georganiseerd door de Gall en Gall te Sliedrecht togen wij met een speciaal busje van Sliedrecht naar Gerturidenberg, alwaar s'middags van 13.00 uur tot 17.00 uur in Fort St. Gertrudis het Gall & Gall whiskyfestival werd gehouden.

Na enige strubbelingen omtrent jassen en tassen (met bloedend hart moest Wim afstand doen van zijn collecters item) mochten wij er via de VIP / achteruitgang in en na het bekende proefglaasje, pipetje, flesje water en notitielijstje in ontvangst te hebben genomen konden wij aan de slag.

Het positieve en gezellige van dit festival t.o.v het Leidse (waar ik vorig jaar ook als invaller met de heren mee naar toe mocht) is dat eenmaal binnen alles gratis is. Geen drammetjes voor speciale whiskies, 2 bonnen voor luxe broodjes en Diageo die zalm besprenkeld met whisky bleef uitdelen, allemaal erg sympathiek.
Eerste indruk (een beetje schrikken!) was dat er weinig nieuws onder de zon (te proeven) was (wij kunnen per slot van rekening bogen op een aardige staat van dienst) maar dit bleek uiteindelijk toch mooi mee te vallen.

Vier uurtjes lang hebben wij gezamenlijk rondgewaard en getracht alles wat we niet kenden te proeven. Uiteraard kun je het met zijn vieren niet altijd eens zijn over wat geweldig is of wat minder maar de volgende whisky's staken er voor mij in ieder geval bovenuit (allemaal nieuw voor mij, de reeds bekende whisky's, daarom niet minder slecht, staan hier niet bij):
- Springbank 15 jaar
- Glendfiddich 21 jaar rum wood finish (verrassend!)
- Highland Park 16 jaar Signatory Vintage
- Lagavullin Distillers Edition
- Glengoyne 17 jaar (beter dan de ook geproefde 21 jaar !)
Natuurlijk kan de lijst met geproefde prachtige whisky's veel langer; er waren nog meer erg goede bij. (ik heb hierboven alleen de - voor mij - nieuwe whisky's vermeld)
Twee van de heren waren bv erg te spreken over de Glenlivet Nadurra 16 jaar cask strenght, die ik de lezers dan ook niet wil onthouden. Alles bij elkaar zo'n 20 whisky's geproefd (waaronder ook oude bekenden, zomaar voor "het lekkere")
Om 17.00 werden we weer geacht in de bus te stappen en wij waren er dan ook stipt om 17.08. Aangezien wij de laatsten waren zegt dit wel iets over de ijzeren dicipline van de medereizigers!
De hele groep (zo'n 15 mannen en vrouwen) was zeer onder de indruk op de terugweg. De gastheer van Gall & Gall Sliedrecht verbrak de stilte onderweg nog door een lijstje uit te delen met speciale whisky's welke beperkt voorradig zijn bij hem. Dit, samen met de € 10 kortingsbon voor deze whisky's (en de Macallan range) completeerden onze reis.
Complimenten bij deze voor Gall & Gall Sliedrecht!