Onze 5e Whisky Trail

24 september 2010

We hebben er weer 2 jaar op moeten wachten , maar eindelijk,het is weer zover; The Lucky 7 gaat weer op reis naar Schotland, alleen deze keer zijn we voor het eerst (maar hopelijk voor het laatst) maar met 6 man.  We hebben besloten dit jaar wederom naar  Cannich te gaan,een dorpje dat ligt in het geweldige gebied Glen Affric genaamd. Ook de verblijfplaats is hetzelfde als in 2008 , het fantastische landgoed Stalkers Wing van John & Liz Perkins.
Onze rit start omstreeks 13.00 uur vanuit Dordrecht, waar Frits, George, Frans en Ronald op weg gaan naar Hardinxveld om Eric op te halen.
Onderweg naar IJmuiden nog een pitstop in Bilthoven om Wim op te halen, alles loopt prima op schema. Aangekomen bij de terminal van DFDS seayways  gaan we na een half uurtje wachten zo’n beetje als laatste aan boord. Vanuit de auto geeft Frits zijn “ visitekaartje “ al snel af aan het personeel. Enkele jaren gelden werden we hierdoor nog bijna het vliegtuig uitgezet door een chagrijnige stewardess, maar gelukkig heeft men hier meer begrip voor zijn goed bedoelde tirade. We mogen gewoon mee en zitten al snel aan dek te genieten van een lekker biertje in de zon als de boot vertrekt.
Wanneer de lucht wat begint te betrekken word het tijd om een hapje te gaan eten in het 7 Seas Restaurant. Tijdens het buffet constateren wel dat er geen soep meer te krijgen is, dit waarschijnlijk omdat de eerst zo rustige zee nu toch zo vlak niet meer is. Als je met bordje rondloopt op weg naar je tafel heb je toch wel een paar stevige benen nodig dan even daarvoor. Na een bezoekje aan de shops word het al snel tijd om de bar te bezoeken, misschien dat het lichaam weer in balans komt als we iets hebben gedronken. Lopende door het schip zien we dat er al de nodige braakzakjes worden gevuld door onze medepassagiers.
Dit alles heeft wel tot gevolg dat het in de anders zo gezellige bar bijzonder rustig is, er speelt nog wel een matig bandje maar voor de dansmariekes is het waarschijnlijk niet te doen. Nu is the Lucky 7 ook niet echt een gezelschap wat regelmatig op een dansvloer te vinden is, hooguit om erover heen te steken naar het toilet toe. Dus zeker hier niet op een lege dansvloer die ook nog eens op en neer gaat!! Wij blijven dus lekker zitten, want ook onze maagjes voelen niet echt sterk; het wordt dus ook niet voor ons als we de bar verlaten. Voordat we zwalkend onze hut bezoeken kijken we nog eventjes aan dek hoe het te keer gaat en dat is niet mis. Frits gooit er nog een passage van The Onedin Line uit al roepende om captain Baines voor hulp. Uiteindelijk belanden we in onze hut om al slapend onze reis te vervolgen,al kwam daar die nacht zo heel veel van. De gehele nacht hoorde je de wind gieren en de golven tegen het schip aanslaan, maar ook voelde je dat je hut enkele meters in hoogte heen en weer ging. Als men boven in het stapelbed sliep moest je de reling voor de zekerheid de gehele nacht vasthouden uit angst je bed uit te vallen, om vervolgens de volgende dag gebroken op te staan.


25 en 26 september 2010

Ook bij het ontbijt gaat het er op zee nog wild aan toe, dus ook hier wordt er een beroep gedaan op onze zeebenen; nou die hebben we dus niet echt blijkt wel.  Door het ruige weer van de afgelopen nacht komen we ook dus 2  uur later aan in Newcastle. Doordat we in Nederland bijna als laatste aan boord gingen gaan we er nu waarschijnlijk als een van de eersten vanaf, dat is dan weer mooi meegenomen. We hebben vanaf nu nog 500 km te gaan maar slingeren ons al over de eerste set rotondes heen, er zullen er nog velen volgen. Na ongeveer 1 uur gaan we over de Schotse grens heen richting Edinburgh en daarna via Perth naar het noorden waar de Schotse Hooglanden op ons wachten.
Of eigenlijk beter gezegd; wij wachten op de Schotse Hooglanden !! Wanneer we langs de Cairngorms ( hoogste bergketen van Groot Brittannië ) rijden zien we duidelijk dat er sneeuw op de bergen van dit skigebied ligt. Ook is dit al de de 5e keer dat wij met elkaar naar Schotland gaan het is wederom weer geweldig om hier rond te rijden. Voor sommige mensen ook zo rustgevend dat ze uren in de auto kunnen slapen. Uiteindelijk komen we omstreeks 18.30 uur aan bij John & Liz, het is al weer 2 jaar geleden maar het voelt weer vertrouwd aan het is net of je thuis komt.
Nadat we onze spullen hebben uitgeladen is het tijd om voordat we gaan eten nog even te gaan zitten en te genieten van een lekker glaasje ...... whisky. We hebben bij Whisky & Whisky in Dordrecht een mooie collectie van onafhankelijke bottelaars meegenomen uit verschillende regio´s. Namelijk de Mortlach 16 jaar van Cadenshead, Clynelish 12 jaar van Murray McDavid, Ardbeg 11 jaar van Chieftains, Linkwood 19 jaar van The Ultimate, Rosebank 18 jaar van Gorden en Macphail, Coal Ila 12 jaar van Gorden en MacPhail.
En inderdaad we nemen er nog een !
Alsof we niet weg geweest zijn, George en Frans zijn als eerste op. Net als 2 jaar geleden zorgen zij ’s morgens voor een uitgebalanceerd ontbijt, gebakken eieren, gebakken spek en worstjes met geroosterd brood. Vandaag hadden we een heerlijk rustdag voor de boeg, er staat niets gepland en hebben we besloten het natuurgebied Glen Cannich te bezoeken, 2 jaar geleden hadden we er de tijd niet meer voor en dus is deze als eerste aan de beurt om te bezoeken. Zoals we gewend zijn van Schotland was de natuur weer schitterend mooi, zeker nu we aan het eind van de zomer periode hier zijn, zijn de kleuren van de blaadjes aan de bomen nog mooier dan anders en de heide op de berghellingen nog dieper van kleur.
Al rijdende weg kwamen we een bruggetje tegen waar we overheen moesten om verder te kunnen, echter op het bord stond een maximaal toegestane gewicht van 1500 kg. Als je weet dat we in een VW busje zaten en met de wetenschap dat we met z’n allen niet een van de lichtsten zijn, zaten we toch even met geknepen billen toen we er overheen reden. Gelukkig bleek de brug ons te kunnen houden en konden we onze weg vervolgen. Na enkele honderden meters te hebben gereden reden we langs een berg waarvan we dachten dat deze niet zo stijl was en kregen we het idee de bergen te gaan beklimmen. Bleek echter toch niet zonder gevaar te zijn, op een bord stond dat we precies in het jachtseizoen zaten en het beter was eerst de jachtopziener te contacten, zodat jager op hoogte gesteld konden worden dat er wandelaars op de berg hellingen waren. Maar ja, Whiskytiers zijn eigenwijze mensen en vonden het niet nodig om te moeten bellen. We waren niet bepaald in schutkleuren gekleed en op de hellingen stonden geen bomen dus het zou wel meevallen ( gelukkig bleek dit ook zo).
Zo gezegd zo gedaan, auto aan de kant en beginnen met klimmen. Wim, bleef beneden, die wilde de omgeving onder aan de berg gaan verkennen. Frits zou tot de helft meegaan, zodoende zou hij de klim tocht van George, Ronald, Eric en Frans prachtig in beeld kunnen brengen. Naar wat wij dachten een niet zo’n steile helling te kunnen beklimmen, valt in de praktijk toch erg tegen, op de eerste plaats bleek de helling toch steiler dan gedacht en ten tweede was de top toch hoger dan vanaf de bergvoet  leek. Echter met veel geploeter, natte voeten en zweetdruppels op de ruggen en voorhoofd hebben we het gestelde doel wel bereikt.
En dan te bedenken dat Eric die de dag ervoor een behoorlijke rugpijn had opgelopen, minstens zo fanatiek de helling heeft beklommen en ook de top heeft gehaald. Respect hiervoor. Doordat Wim tijdens onze berg beklimming de natuur onder aan de berg had verkend, wist hij ons enkele prachtige locaties aan te wijzen waar we hele mooie foto’s hebben gemaakt. Na de fotosessie zijn we verder gereden, echter een paar kilometer verder werd de weg geblokkeerd door  enkele koeien die op de weg stonden, onze cameraman Frits stapte enigszins onzeker uit de auto en wilde de koeien verjagen, helaas dacht een koe  daar anders over en deed een paar stappen richting Frits, Frits deed een paar stappen achteruit. Toen begon Frits in het Nederland te vragen of ze misschien wellicht geïnteresseerd waren om even opzij te gaan. Afijn na enkele minuten vragen en bedelen kwam iemand in de auto op het idee om het in het Engels te vragen. Frits de rotste niet onder ons trekt z’n keel open en vraagt in een niet voor dit verhaal herhaling vatbare zin of ze opzij wilde gaan en schetst onze verbazing dat de koeien keurig de weg vrij maakten. Frits stond nog beteuterd te kijken terwijl gebulder van het lachen uit de auto klonk. " Koeien die Engels verstaan heb ik nog nooit gezien " zegt Frits nog droog. Na het bezoek aan Glen Cannich hadden we nog wat tijd over. Gezien het feit dat het mooi zonnig weer was en we verder toch niet gepland hadden, waren we het er snel over eens om ook natuurgebied Glen Affric met ons bezoek te vereren. 2 jaar geleden zijn we daar ook al eens geweest en was toen ook schitterend om te zien. Tijdens het verkennen van de natuur reden we langs een eiland in het meer. Dit eiland was te bereiken door een klein dammetje die was gevormd door stenen die net boven het water uitstaken, op het eiland hebben we wederom prachtige foto’s gemaakt en zijn tegen het einde van de middag weer terug gereden naar ons huis. Na het avond eten de foto’s en film geëvalueerd onder het genot van enkele drammetjes en later op de avond moe maar voldaan ons bed opgezocht.
Genieten op het zonnedak
Frits & Frans & George
Ronald & Wim
Eric & Frits
On tour
Mooi Schotland
Stroomversnellinkje
Big Nature
Na hulp van Frits loopt de boot verder vol
Het zonnetje verdwijnt
Donkere wolken vormen zich...
De soep is van het menu af
Rust........
Rust........
En nog eens rust.....
Visiter Centre Glendronach
Dancing Shoes
The Bushel
The Kiln
The Mashtun
The beautiful Spirit Safe
The 37 year old
Wauw it's a cracker
The barrel
Frank with the new finishes
Nice colour
The tasting room
The Glendronach 33 year old
Us and Frank
It's time
Bij de waterbron
Frank's having a good time too
De nieuwe washbacks
PC scherm vol info
That;s what we like
No. of barrels to go
Even more ....
Frank listening
Frank pouring another dram
Bottoms up
Filling your own bottle
Oldest bottle of Glendronach ever
The Story of the oldest bottle
trail2010georgeP1020686
trail2010wimSNV81620
trail2010wimSNV81625
trail2010fransDSC05674
Vervlogen tijden
Barrel Chairs
Kijk daar vliegt ie
De stills, compleet ingebouwd
Verschillende type vaten
Filling Floor
12,15, 18, 15, en 40 jaar oude Tomatin
De binnenplaats
De fabriek
Spirit Safe
Let's play mikado
The Cooperage
Vullen maar..
Some barrels
Practise the Swing
Practise the Swing
George tee's of
Frits tee's of
Wim tee's of
Up to the green
Eerst maar eens de fik erin
2 gekken zoeken afkoeling
Who's that....it's it's it's
Nog maar een keer dan
Zo da's lekker.... als je er niet in was
George en our Judge
After 1 bottle Old Pulteny and 4 Highland Park
Frits practising his swing
So is Wim
Ronald tee's of
George tee's of
Frans tee's of
Frits tee's of
Eric tee's of
Refresment for the youth
it's it's Georgezilla
Only 2 inches left
And out of it again
The Blues Brothers
Not Guilty
The Course & the Main Course The Course & the Main Course
27 september 2010

Glendronach 15 jaar " The Revival " vind ik de beste whisky die qua prijs / kwaliteits verhouding gezien de laatste jaren op de markt gekomen is. Waar ze bij The Macallan mijns insziens enkele jaren geleden met The Fine Oak serie de plank volkomen misgeslagen hebben is er gelukkig The Glendronach die dat gat meer dan genoeg opvult. En vandaag hebben we om 2 uur een afspraak met Frank Massie, voormalig distillerie manager van The Glendronach.
We komen precies op tijd aan bij de distilleerderij en Frank staat ons al op te wachten in de deuropening van het bezoekerscentrum, nadat we onze tour betaald hebben krijgen we eerst een korte video presentatie te zien over The Glendronach Distillery. Daarna neemt Frank ons mee over het hele terrein en begint met de watervoorziening van de distilleerderij. Deze watervoorziening die over het terrein van de distilleerderij loopt heeft afgelopen jaar voor veel schade gezorgt, door extreem hoog water is het nieuwe bezoekerscentrum 2 maal in korte tijd overstroomt en moest de mooie houten vloer vervangen worden door een met stenen, die wat mij betreft ook erg mooi is.
We lopen verder over de binnenplaats en gaan een ruimte binnen met allerlei atributen die gebruikt worden bij het vervaardigen van whisky. Zo zien we onder andere speciale schoenen met stoffen zolen voor de mensen die op de moutvloeren de gerst omscheppen zodat deze niet kapot getrapt wordt. Verschillende types kruiwagens om de gerst over de vloer te verspreiden en een echt ouderwetse bushel, daar werd de gerst ingedaan waarna een afgestreken hoeveelheid aan een bepaald gewicht moest komen, hoe zwaarder hoe meer suikers er in zitten. Via de kiln komen we in de ruimte van de mashtun, under back en de washbacks. Op de foto's kan je zien dat er een paar washbacks die pas geïnstalleerd zijn nog niet de kleuren van de distilleerderij opgeschildert hebben gekregen en nog een maagdelijke houtkleur hebben.
Dan komen we in het hart van de distilleerderij, bij de stills. Bij Glendronach hebben ze 2 paar stills die allen een andere vorm hebben. Alles blinkt hier mooi, alle koper is netjes gepoets en doordat er sinds 2005 met stoom verhit wordt i.p.v. kolen worden de stills niet meer zo vies als vroeger. Glendronach was de laatste die op stoom verhitting overging van alle distilleerderijen in Schotland. Ook bij Glendronach komen ze tegenwoordig niet meer onder een computer uit maar dat is ook het enige stukje techniek van de laatste jaren die we hierterugzien. De schitterende spirit safe staat achter in het still house in vol ornaat te pronken en overziet de hele ruimte.
Al die oude en nieuwe techniek is natuurlijk heel erg mooi maar wat nog veel mooier is zijn die vaten die in die smoezelige gebouwen liggen. Frank neemt ons mee naar een Duty Free Warehouse waar verschillende vaten gevuld met verschillende leeftijden whisky liggen te wachten om op de fles te gaan. We krijgen als eerste een whisky uit vat 1412 dat in 2002 gevuld is, een whisky onder de 10 jaar dus die dat niet doet vermoeden als hij gedronken wordt, een prachtige whisky die doordat hij natuurlijk cask strenght is heel krachtig en heel veel smaak heeft, zelfs als we hem eigenlijk te koud drinken. Frank loopt naar een ander vat en met zijn grote schroevedraaier annex kurketrekker gaat een volgend vat open. Dit vat ( nummer 1096 ) is gevuld op 7 december 1972 en de whisky is dus nu 37 jaar oud. Frank laat zijn trekschroevedraaier er op los en schenkt ons een glas in, door de temperatuur van de whsiky is hij niet optimaal te proeven maar dat het een beauty is staat vast, we zijn allemaal onder de indruk en Frank vult het glas wat bij en stelt voor het mee te nemen naar het proeflokaal om hem op kamertemperatuur te laten komen. We verlaten het warehouse en gaan naar het proeflokaal waar ons nog enige samples te wachten staan.
Als we allen aan de proeftafel aangeschoven zijn staat er een mooi rijtje met whisky's op ons te wachten te weten een flesje spirit en de core range van Glendronach namelijk de 12, 15 en 18 jarige en een fles zonder label. Frank vraagt of wij " familiar " zijn met deze whisky's, op ons ja stelt hij dan voor dat het dan leuker is om de nieuwe finishes allemaal te proeven, daar zeggen we geen nee tegen natuurlijk. Uiteraard beginnen we met een beetje spirit, niet allemaal zitten we hier op te wachten maar een beetje moet je wel geproefd hebben eigenlijk, we ontdekken hier toch al mooie smaken in die ook in de volwassen Glendronach bottelingen voor komen.
De volgende die we door Frank ingeschonken krijgen is de 14 jaar oude met de Sauternes Finish. Frank zegt zelf weinig inhoudelijks over de whisky want hij is benieuwd wat wij ervan vinden. Om alle bevindingen van ons hier te noteren is een beetje teveel van het goede dus ik ga hier de nosing & tasting notes van de distilleerderij opschrijven. Ik kan wel zeggen dat alle finishes erg geslaagd zijn en erg natuurlijk overkomen, net als de finishes van BenRiach, rara hoe komt dat. Je hebt wel eens zo'n finish die niet lekker doorkomt, alsof ze er op een of andere geforceerde manier een tweede smaakje aan hebben willen toevoegen, niet bij deze dus.
Sauternes Finish
Appearance - bright lemon straw
Nose - juicy and fresh. A blanket of creamed soda and wild strawberries backed up lush late harvest desert wine. Hints of sherbet and ripe cherries. Very fruity.
Palate - apples and rhubarb drenched in home made custard. Sweet desert wine influences emerge with ripe sultanas and a lovely creamy heart.
Conclusions - sweet fresh and fragrant with balanced acidity. Lots of finesse and elegance, whilst still maintaining the lively youthful elements.

De volgende die aan de beurt is is de 15 jarige Moscatel Finish. Deze whisky's zijn eerst gerijpt in Europees eiken en zijn daarna 14 tot 18 maanden overgezet in de o.a. wijn en port vaten. Deze whisky's zijn dus NIET gerijpt in de Oloroso of Pedro Ximinez sherry vaten waar de normale range op gerijpt wordt.
Moscatel Finish
Appearance - light gold.
Nose - golden syrup and nutmeg. Poached peaches and apricot flavours with fresh figs and dates. Subtle marzipan on the tail intensifies the aromatics.
Palate - sweet summer fruits of melon and pineapple intertwined with sweet ripe raisins and alcohol infused figs. Subtle marzipan adds a smooth round nutty edge.
Conclusion - a warming mix of fruit, nuts. Lovely length and balance.

De derde whisky uit de finish range is de 20 jarige Tawny Port, de meesten van ons vinden deze toch wel de mooiste tot nu toe van de finishes. Wil je deze finishes trouwens zelf proeven dan moet je wel een beetje je best doen want ze zijn maar in een beperkte hoeveelheid gebotteld, 340 dozen van de Tawny Port tot 860 dozen van de Virgin Oak. Deze hoeveelheden zijn over 20 export markten verdeeld. Alle finishes zijn trouwens gebotteld op 46%.
Tawny Port Finish
Appearance - bright amber with a subtle tawny edge.
Nose - lashings of fine fortified wine elements and a generous portion of Mediterranean fruits including figs and dates.
Palate - stewed fruits of prunes, pears and apples. The stewed fruit is balanced with an injection of liquorice and subtle aniseed flavours. Massive power and definition.  
Conclusion - a complex dram with a fantastic fortified backbone.

Na we de Tawny Port finish de hemel in geprezen hebben komt Frank er achter dat hij eigenlijk de 14 jarige Virgin Oak vergeten was te pakken en we daar mee hadden " moeten " beginnen. Alsnog de Virgin Oak dus, zal deze verzie wel overeind blijven staan na wat we al gedronken hebben. Deze whisky is dus net als de andere finishes gerijpt op Europees eiken en heeft daarna een finish gehad in een nieuw ongebruikt vat, vandaar de naam Virgin Oak Finish. Wij vinden allen dat deze finish kaarsrecht overeind blijft staan en wij maar ook Frank zijn eigenlijk aangenaam verrast door deze bevinding.
Virgin Oak Finish
Appearance - light gold. Freshly harvest straw.
Nose - toasted oak elements which are so intense that smoky attributes emerge. Sweet and lush tropical  fruits rise with prominence. Banana and cacao, with roasted coconut.
Palate - spiced ginger and cinnamon cake with a beautiful smoky twist. Creamed desicated coconut and fresh buttered toast with a handful of hazelnuts on the side.
Conclusion - a glorious nut feast with superb depth.

Wat zit er in de laatste fles, die zonder label? Frank zegt dat er in de shop een mogelijkheid is je eigen fles Glendronach te bottelen, deze is gedistilleerd op 5 maart 1993 en het vatnummer is 574, een 17 jarige Cask Strenth Glendronach van 58,7% gerijpt in een Oloroso vat. Dat zit in het flesje dus.
Wauw wat een kracht zit hier in, vol van sherry, hazelnoten, mokka, spectaculair, met een drupje water toegevoegd komen de smaken en geuren nog duidelijker over zonder aan kracht in te boeten overigens.
Dat was het bij Glendronach de tour is afgelopen en we besluiten uit de clubkas de complete finish range aan te schaffen. Carlos, ons zevende lid kon dit jaar niet mee en op deze manier kunnen we met hem deze proeverij overdoen. Frank vond dat zo leuk dat hij het flesje met die 17 jarige vulde zodat we die ook in de proeverij konden meenemen, als je dan toch bezig bent met vullen dacht Frans, vul dan ook een flesje met een beetje spirit.
Frank vulde dus ook een flesje met spirit, ja Carlos, niet alleen de krenten uit de pap hè, je zal ook aan de spirit moeten geloven. Her en der worden er nog privéaankopen gedaan en voldaan verlaten we de distilleerderij.


28 september 2010

Nadat we gisteren enorm zijn verrast bij Glendronach. Staat vandaag Tomatin op het programma. Een distilleerderij  die voor ons allen onbekend is. En ook de whisky’s zijn voor mij persoonlijk geen bekend terrein. In mijn proefnotities, heb ik Tomatin niet terug kunnen vinden, dus reden te meer om er vandaag verandering in te brengen. Ronald heeft een prima idee, we gaan Tomatin via een omweg benaderen. Hij heeft een route uitgestippeld die ons via de linkerkant van Loch Ness naar beneden zal voeren door een prachtig natuurgebied, en als de berekeningen van Ronald kloppen , en ik twijfel daar niet aan,  zijn we  keurig op tijd bij Tomatin.
De 1e stop is na een half uur boven Loch Ness, aan de overzijde is de inham naar Drumnadrochnit te zien. Het weer is wat somber en er staat een beetje wind, echt een dag dat het monster zich zal schuilhouden in de dieptes van het Loch. En inderdaad we hebben geluk, we kunnen veilig langs het meer en dan afbuigen het binnenland in. Weggetjes die eigenlijk bedoeld zijn voor `langzaam verkeer` schrikken George niet af om in te slaan. Het brengt ons door een prachtig natuurgebied, langs een ruige bergketen, en we komen oog in oog met Highlanders en wegspringend wild. We weten uit de klauwen te blijven van de Red Squirls en bereiken om klokslag 14.00 uur Tomatin.
Tomatin is Japanese property en veel werknemers wonen nog traditioneel op het terrein van de distilleerderij. De ontvangst is in het gloednieuwe visitors center. Plaatsgenomen op de uit vaten vervaardigde stoelen bekijken we eerst de dvd van Tomatin. Opgericht in 1897 als de Tomatin Spey distillery company. Gedurende 60 jaar wordt er vrijwel onafgebroken geproduceerd als in 1956 de 1e fase van uitbreiding plaats vindt. Er wordt een 2e paar stills bijgezet en dat gaat in de daarop volgende jaren gestaag door, totdat er in 1974 maar liefst 23 staan.
Begin jaren 80 krimpt de schotse whisky industrie en is Tomatin de 1e distilleerderij die in Japanse handen komt. In 2002 wordt besloten 11 stills te verwijderen en tot aan de dag van vandaag staan er nu 6 paar stills die de gehele Tomatin produktie  voor hun rekening nemen. Tomatin heeft een produktie capaciteit van 5 miljoen liter op jaarbasis.
En de huisstijl is een cleane unpeated malt die na12 jaar op de fles gaat. Verder vinden we Tomatin terug in blends als Antquary, Big T en The  Talisman.
We krijgen een rondleiding door de distilleerderij van een alleraardigste jonge man die duidelijk geïmponeerd is dat hij 6 leden van de Lucky Seven onder zijn hoede mag nemen. Na zijn zenuwen enigszins te hebben overwonnen wordt het toch nog een leuk rondje. Met als hoogtepunt  de eigen kuiperij waar men ons een kijkje gunt in het vervaardigen van de  vaten.
Ook zien we voor de 1e keer gist dat in zakken staat te wachten om de suikers om te zetten in alcohol. Ik heb altijd gedacht dat gist een soort poeder was, maar het is een taaie enigszins plakkende substantie die verkruimeld als je het in je handen neemt.
We bezoeken de stillhouse met de 12 stills en daar waar wij overal met onze neus bovenop mogen staan, moeten de reguliere bezoekers keurig achter de afrastering blijven,
Ach ja ………….verschil moet er zijn.
Dan is het tijd voor de proeverij. We gaan terug naar het bezoekers centrum waar de drams al voor ons zijn ingeschonken. Een dame op leeftijd zonder enige kennis van zaken maar wel alleraardigst houdt ons gezelschap.
Wel jammer dat we na onze prima ervaring van gisteren bij Glendronach, niet van gedachten kunnen wisselen  met een Tomatin liefhebber van de distilleerderij. Dan gaan we als Lucky six maar een oordeel vellen over de tomaten die we voor ons hebben staan.
De eerste  is de 12 jarige, fruitig,clean met smaken van appels peren en een wat houttonen. Met een finish die zacht is en zoet. Dat zoetje wordt veroorzaakt doordat de malt 11 jaar en 6 maanden rijpt in bourbon vaten, en de laatste 6 maanden in spaanse sherry vaten een finish krijgt.
De tweede  is de 15  jarige, meer vanille en meer eiken in de geur. Een smaak die ligt in het verlengde van de 12 jarige met meer honingsmaak en wat abrikoos.
De derde is die van 18 jaar, fruit in de geur en een vleugje hooi, langere droge afdronk.
De vierde is de 25  jarige, rijpe peren en houtachtig in de geur eerst honing en dan droog en nootachtig lang en droog in de afdronk.
En dan de topper  en ook George krijgt er een goede slok van aangeboden, 40 jaar oude Tomatin, donkerder van kleur dan zijn voorgangers en een leerachtige zoete fruit cake geur en rozijnen. Heel verfijnd in de smaak, creamy en een vleugje drop en een hele lange afdronk. Distillatie in 1967 en gebotteld in 2007. Op vatsterkte gebotteld en non chill filtered.
We zijn het er unaniem over eens Tomatin is een prima whisky met name de oudere. Maar wij waren toch absoluut meer verrast door onze ervaringen de dag ervoor bij Glendronach.
George brengt ons weer veilig naar Kerrow House. En Eric doet zich nog tegoed aan de eitjes van de Zalm, die onze Belgische buren wel wilden afstaan. De overige 5 leden houden het op de soep van de dag en ijs toe. We nemen nog een drammetje voor het slapen gaan en evalueren de dag. Het blijft zwaar werk maar iemand moet het doen.
Daarom nemen we nog maar een drammetje

29 september 2010

Voor het eerst deze week regent het flink buiten. Eigenlijk het weer waarvan velen denken dat het altijd zo is in Schotland, maar wat in de praktijk nog als eens meevalt. Gezien het weer besluiten de meesten van ons om maar voorzichtig een begin te maken met het bij elkaar rapen van de spullen die straks weer ingepakt moeten worden. Ook wordt het huis alvast een beetje aan kant gemaakt. Later op de dag gaat het toch kriebelen. We willen naar buiten op onze laatste dag hier, regen of geen regen! We besluiten naar het bos te gaan. We komen langs de ruïne van Guisachan House.
Niet te dicht bij komen, want het ziet er echt naar uit dat de boel zo maar kan instorten! Als je Guisachan links passeert ga je richting Home Falls, maar wij besluiten rechts langs Guisachan te gaan, richting Plodda Falls, want die is veel ruiger. De weg daalt totdat we bij de rivier uitkomen. De regen stelt intussen niet veel meer voor, dus het is heerlijk om buiten in het bos te lopen. Een smal pad naar boven leidt ons naar het eerste uitzichtpunt. Door de overvloedige regenval gaat de waterval enorm te keer. Je moet hier niet te lang blijven staan want dan is het net douchen met je kleren aan. Van onderaf kunnen we zien dat er aan de top van de waterval een nieuwe uitzichtbrug is gebouwd. In het verleden was daar ook een brug, maar die werd te gevaarlijk door ouderdom en was al een tijdje gesloten.
We volgen het pad naar boven. De nieuwe uitzichtbrug biedt een fantastisch uitzicht naar beneden, waardoor je de kolkende waterval nog beter kunt zien. Een plek als deze bewijst het eens te meer: voor deze ruige natuur moet je echt in Schotland zijn en zeker aan de westkant.
Voor de rest van de middag en avond staat een barbecue gepland. We hadden vlees en kolen gehaald in Beauly en we zochten een mooi plekje langs de rivier uit om ons kamp te maken. Van John en Liz, de eigenaren van Kerrow House mochten we een barbecue lenen en binnen no time hadden we de vlam er in. Onder het toeziend oog van enkele loslopende koeien roosterden we delen van hun soortgenoten langzaam gaar. Zo in de buitenlucht smaakt het eten ons echt geweldig. Uiteraard mede door de door Frits eigenhandig gemaakte satésaus. Het is maar goed dat we op deze plek volledig van vrouwelijk schoon verstoken zijn want na het eten van Frits zijn saus zijn al je kansen op enig contact met de andere sekse verkeken door de enorme knoflookkegel die je uitademt. Al met al was de barbecue op wat zwartgeblakerde saté na een groot succes.
Bevangen door de warmte van de zon besloten Ronald en Frits vervolgens dat het er maar eens van moest komen om te zwemmen in de rivier. Iedereen die eerder in de highlands geweest is weet hoe koud dit water is. De warmte van de barbecue en de ondergaande zon zorgden samen voor voldoende overmoed om dit toch maar te proberen. Binnen enkele ogenblikken stonden ze samen ontkleed langs de kant van de rivier, klaar om het snelstromende water in te stappen. Langs een pad van rotsblokken kropen ze naar beneden naar het donkere kolkende water. Voorzichtig lieten zij zich in het water glijden om er na vijf meter meegesleurd te zijn naar  ademhappend weer uit te kruipen. Ondanks de korte tijd in het water waren de lippen al blauw en de zwembroeken verdacht leeg. Het viel best wel mee met de kou zeidden ze en hiermee wisten ze ook Frans en George zo gek te krijgen om een duik te nemen. Frans stortte zich vol overgave in het water maar toen George zag dat hij er vechtend voor zijn leven heel snel uit moest kruipen besloot hij dat zijn gezin hem nog niet zou kunnen missen. Hoewel hij heel graag tot Cannich was doorgezwommen besloot hij toch zijn verantwoording te nemen.
Na deze frisse duik moesten we ons op gaan maken voor het defilé bij de land Lords of Kerrow house, oftewel John en Liz. We waren immers uitgenodigd om een avond met John, Liz en een aantal van hun vrienden door te brengen. John en Liz zijn echt geweldige mensen, dit hadden we tijdens ons vorige bezoek ook al ondervonden. Heel gastvrij en aimabel en we keken dan ook al uit naar dit bezoek. De andere gasten kenden we niet, het bleken oude vrienden van hen te zijn uit Hastings, Ian die in het dagelijks leven rechter is en zijn vriend John die eigenaar was van een constructie bedrijf. Naast ons waren ook nog een stel andere gasten uitgenodigd, dit waren twee Waalse zalmvissers die ook regelmatig in Kerrow House logeren.
Omstreeks 20:00 uur belden we aan en werden we hartelijk ontvangen. Liz had de hele middag in de keuken gestaan om allerlei lekkere hapjes te maken en John had een mooie fles whisky uitgezocht om met ons te drinken. We waren nog niet binnen of we hadden allemaal al en hele flinke borrel in ons handen. Het was een Old Pulteney en daar zeggen wij geen nee tegen.  John had een duidelijk opdracht gegeven en die werd zeer consequent uitgevoerd  “I don’t want to see empty glasses” . Deze eerste fles was nog niet leeg (binnen 15 minuten) of de volgende werd uitgeschonken. We waren inmiddels overgestapt op 12 jaar oude Highland Park. Waarschijnlijk een favoriet van John want letterlijk de een na de andere fles werd leeggeschonken.
Nu heb je natuurlijk als whisky club al snel een naam als het op drinken aankomt maar “onze” rechter kon er ook wat van. (wij waren er kleine jongens bij) Het ene na het andere glas werd naar binnen gekapt. Zo nu en dan met een scheut diet lime limonade. Dit is voor ons natuurlijk heiligschennis.  Het ging zo hard met de whisky (we hadden inmiddels al een fles of 4 leeg) dat wij besloten ook nog maar een flesje in te brengen. Het betrof een 18 jaar oude Tomatin die we eerder bij de distilleerderij gekocht hadden. Ondanks de toch wel hoge leeftijd van deze whisky werd hij door John en consorten met hetzelfde tempo weggewerkt.
Voor ons viel op dat hij ondanks het feit dat we toch al aardig wat whisky ophadden goed overeind bleef. Zeer complex en smakelijk. Toen ook de Tomatin op was gingen we weer vrolijk verder met weer een nieuwe fles Highland Park.  De rechter die inmiddels om veiligheidsreden door Liz op de bank gezet was bedacht dat hij ook lid moest worden van de Lucky Seven. Gezien zijn whisky consumptie zou hij een goede kans moeten maken maar onze ballotage commissie besloot toch dat je met meer respect voor het product dient te drinken om een waardig lid van onze club te zijn. In de tussentijd begint een van de Waalse zalmvissers aan John zijn whisky altaar te plukken.
Dit is een rek van circa 100 flessen whisky uit  lang vervlogen tijden. Zo zijn er een aantal Macallan flessen uit de zestiger jaren en een Mortlach uit 1938 binnen deze collectie. Ook de rest van de flessen is van dit kaliber. Elke whisky kenner kan inschatten dat we het hier over een fortuin aan whisky hebben. Dit was voor onze Belgische vriend geen reden om er met zijn handen vanaf te blijven. Onhandig peutert hij een van de oudste flessen uit het rek omdat hij er kennelijk een foto van wil maken. Al mompelend, in het Engels met een Frans accent, laat hij de fles uit zijn handen vallen. Stel je dit voor in de setting van “allo, allo” en het beeld is compleet. Onze onhandige vriend heeft geluk want de fles blijft heel, ik zal alleen nooit de paniek in de ogen van John vergeten toen hij dacht dat zijn kostbare collectie om zeep werd geholpen. De boosdoener wordt voorzichtig bij de whisky vandaan gehaald en blijft gelukkig verder ongevaarlijk. Wij vermaken ons verder kostelijk met de rechter en zijn vriend. Het blijken mannen van mooie verhalen en onder het genot van steeds meer whisky wordt het 22:00 uur. Tijd om op te stappen, gelukkig hoeven we niet ver, lopen is moeilijk maar autorijden zou onmogelijk geweest zijn. Het saldo aan het eind van de avond betrof 8 lege flessen whisky. Binnen twee uur met 9 whisky drinkende vrienden, je bent er niet trots op maar het was wel lekker.


1 oktober 2010

Vandaag is the last day before it is over. Eerst maar eens een beetje bijkomen van de heftige avond van gisteren. Na een rustig genoten ontbijt besluiten we naar Drumnadrochit te rijden, een leuk stadje vlak bij Loch Ness, niet zo ver rijden vanwaar wij zitten. Aangekomen is het eigenlijk niet meer dan een hoofdstraat met wat zijstraatjes, maar wel leuk en gemoedelijk.
In de hoofdstraat valt op dat bijna alles om Nessie draait, overal wordt aangemoedigd om een boottrip te maken op het meer Loch Ness. In de hoofdstraat is er echter 1 pand wat niet om Nessie draait maar om Whisky, het is de Fidler's een bar die in 2007 tot en met 2009 uitgeroepen is tot beste Malt Whiskybar in Schotland.
Daar willen we wel even een kijkje nemen en een drammetje nuttigen. De bar is tevens restaurant en aangelegen is er ook nog een lunchroom, we gaan naar binnen, tenminste dat willen we maar hij is gesloten!!! even polshoogte nemen in de lunchroom, de jongen die werkzaam is in de lunchroom weet ons te vertellen dat de bar weer om 3 uur opengaat. We besluiten daar niet op te wachten want om een uurtje of 2 rond te hangen een straat waar verder niets te beleven is vinden we zonde van de tijd. Jammer want ze hebben een mooi assortiment malts tegen zeer redelijke prijzen, we zien dus enkele mooie drammetjes aan onze neus voorbij gaan en de violist ziet enkele mooie ponden aan zijn neus voorbij gaan want met 6 man een paar drammetjes is toch ook wel kassa te noemen.
We gaan maar rijden en zien wel waar we uit komen, dat wordt dus Invermorriston. Er moet hier een watervalletje zijn en worden via borden naar een parkeerplaats geleidt. Via een bospaadje komen we uit bij de stroomversnelling en het watervalletje. We maken allemaal een paar mooie foto's en we lopen langs de rivier verder. Nadat we een hek gepasseerd zijn zien we een langgerekt grasveld waar 3 vakantie huisjes op staan, we lopen door en zien achter de boemen een riant huis verschijnen, zo eentje van, da's groot. Dromerig staan we te kijken naar dit bijna kasteel, als we opeens horen roepen wat we hier aan het doen zijn. We maken duidelijk dat we een whiskyclubje zijn en langs de rivier aan het lopen zijn. Als de man hoort dat we een whiskyclub zijn zegt hij dat we dan maar eens binnen moeten komen enof we zijn kelder willen bekijken. We staan elkaar raar aan te kijken en lopen eigenlijk zomaar mee naar binnen waar we door allerlei gangen in de kelder aankomen.
Zo mooi als het huis er aan de buitenkant uitziet zo onverzorgt ziet het er hiet uit. Na wederom enkele donkere gangen doorgelopen te zijn komen we bij een grote deur die moeilijk van het slot gaat, als de deur eindelijk open is gebaart de man dat we naar binnen kunnen gaan. Wat we nu zien is werkelijk onwerkelijk, overal flessen drank, whisky uit vervlogen jaren, dozen uit vervlogen jaren, zijn wij blij met 1 mooie fles uit een bepaald jaartal, hier staan daar dan volle dozen van. Springbank's, Bowmore's, Macallan's, Port Ellen's, noem het maar op, belachelijk. We mochten ook nog wat foto's nemen  die je hieronder kan zien, klik maar op de foto van het huis.
30 september 2010

De weervoorspellingen waren zeer hoopgevend dus hadden we voor vandaag een rondje golf ingepland op de Aigas Golf Club in de buurt van Beauly. Iedereen was al vroeg op om optimaal van deze mooie dag te genieten. Het weer was zoals voorspeld, geweldig. En we hadden er dan ook zin in. Eric kon helaas door zijn rugklachten niet mee, dus vertrokken we met zijn vijven richting Beauly. Na een korte rit langs de rivier Glass  over de A831 arriveren we op de golfbaan waar we twee jaar eerder ook al een keer speelden.
De 9 holes baan lag er geweldig bij. De greens waren snel en de fairways mooi gemaaid. Het is nog niet al te druk op de baan en het clubhuis is nog niet open. Als je als buitenstaander wil golfen kan dat door de benodigde greenfee te storten in de “ honesty box ”. Dit is een houten doos met een gleuf er in waar je het geld in kan stoppen. Dit is voor ons zo ongewoon dat we overleggen of dit dan echt de bedoeling is. Terwijl we het benodigde geld gepast bij elkaar aan het zoeken zijn komt de beheerster van de baan net het parkeerterrein opgereden. We kennen haar nog van twee jaar terug en zij kent ook ons nog. Na een kort praatje krijgen we de benodigde golfsets uitgereikt en kunnen we starten.
Eerst nog even inslaan en de techniek even doornemen met de gene die niet regelmatig golfen. Dat gaat eigenlijk al snel heel goed dus kunnen we de baan in. Omdat er inmiddels meerdere flights in de baan lopen moeten we opsplitsen in twee flights, Frans en Ronald vormen een flight en Frits, Wim en George lopen in een flight. Ronald mag het spits afbijten en met een mooie swing speelt hij zijn bal op de fairway. Vervolgens is ook Frans goed weg en kan de volgende groep zich opmaken voor de eerste afslag. Het is Wim van Lonkhuijzen on the tee en hij raakt zijn eerste bal goed, met een mooie boog slaat hij zijn bal het dal in, richting de green. Frits die het dan nog druk heeft met filmen moet even schakelen tussen zijn rol van cameraman en golfer maar als hij dan ook afslaat ligt ook hij keurig op het glad gemaaide gras van de fairway. George mag als derde van deze groep en na een eerste afzwaaier kan hij ook zijn volgende bal terug spelen op de fairway. De slagen volgen elkaar op en het wordt een geweldige dag. Het weer is mooi, de baan speelt geweldig en het uitzicht op de baan is adembenemend. We vinden op de baan zelfs sporen van herten die hier kennelijk ’s avonds lopen.
Iedereen is vol van het spel en ook met de beginnende golfers gaat het steeds beter, waardoor het enthousiasme groeit. Wim haalt het beste in zich boven en speelt een aantal holes echt mooie slagen. Op hole 6, een hele mooie hole op het lager gelegen deel van de baan met een dogleg naar rechts en twee ruime waterhindernissen slaat Frans de bal van de dag. Over een lengte van minimaal 200 meter snijdt hij de dogleg af en slaat zijn bal over de waterhindernis op de fairway net voor de green. Echt een spectaculaire bal en we zijn allemaal onder de indruk. In de ban van het spel hebben we geen erg in de tijd maar we blijken toch al behoorlijk lang op de baan te zijn en Eric die is achtergebleven in het huis zit dus al een behoorlijke tijd alleen. We besluiten de laatste hole niet te spelen en terug te gaan naar ons thuis in de Highlands.

The Course & The Main Course.
trail2010ronaldDSC_0171
trail2010ronaldDSC_0181
trail2010ronaldDSC_0184
trail2010ronaldDSC_0188
trail2010wimSNV81759
trail2010wimSNV81764
trail2010wimSNV81775
trail2010wimSNV81781
trail2010georgeP1020761
trail2010georgeP1020758
Menukaart
De Stroomversnelling
De Rivier
Elfenhuisje ?
Fidler's
Loch Ness City
De Versnelling
The River
Ronald & George
On Deck
Eric & Frits
The End
Kliekjesavond
Proeverij aan boord
Nog steeds proeverij
Terugtocht
 
Whisky Trail 2010
In de verte hoor ik iemand roepen, " Hé van Lonkhuijsen, kom je nou eindelijk mee, je staat al een half uur naar dat huis te staren ", ik schrik wakker en zie dat de rest al een meter of 50 verderop loopt, zou toch zweren dat ik net in een kelder met veel drank was, zal wel een drankmerrie geweest zijn, nasleep van gister.
's Avonds maken we de laatste kliekjes uit onze whiskyverzameling van deze week op. Beter opdrinken, dan morgen er mee sjouwen is ons motto.


2 oktober 2010

Het is (een beetje) vroeg opstaan vandaag, want we hebben veel kilometers voor de boeg. We lopen nog even naar John en Liz om afscheid te nemen. Ook John en Ian zijn er, ze staan klaar om te gaan vissen. Na een hartelijk afscheid beginnen we de terugreis naar Newcastle. Het is prima weer om te rijden, dus de kilometers asfalt schuiven gestaag onder onze auto door. Langs de oostkust werpen we vast een blik op zee. Hoe ruig zien de golven er deze keer uit? Gelukkig valt het mee. Het is leuk om een keer zo'n ruige vaart meegemaakt te hebben, maar één keer is genoeg.
Ruim op tijd arriveren we bij de Ferry, alwaar we nog een uurtje moeten wachten voor we aan boord kunnen. Alweer blijkt het weer goed genoeg om achter op het schip op het dakterras een biertje te drinken in de open lucht. De boot vertrekt op tijd en heel langzaam maar helaas ook heel zeker verdwijnt de U.K. uit zicht. Omdat de zee rustig is, is er gelukkig meer te beleven aan boord dan op de heenreis. Bij het eten kunnen we gewoon naar het buffet lopen, zonder als een dronkenlap te zwalken of je overal aan vast te moeten klampen. In de bar speelt net als op de heenreis een band, maar nu zijn er ook mensen om er naar te kijken en luisteren! De band speelt heerlijke muziek en de dansvloer is hartstikke vol, maar niet met ons, want echte mannen dansen niet. Maar kijken doen we wel, want het vrouwelijk schoon op de dansvloer kun je gewoon niet negeren! Na een gezellige avond gaan we naar bed, waar we deze keer in kunnen liggen zonder op en neer gerold te worden.


3 oktober 2010

Na het ontbijt is het nog even shoppen. Mooie taxfree prijzen voor de whisky en de verkoper is zo enthousiast dat we hem niet teleur kunnen stellen! Daarna nog een bak koffie en dan is het tijd om van boord te gaan. Goed opletten dat we weer aan de rechtse kant van de weg rijden; na een week zijn we al helemaal gewend aan het links rijden! Drie kwartier later zetten we Wim af in Bilthoven, nog een half uur later Eric in Hardinxveld en daarna is de laatste stop in Dordrecht. Het is voorbij, maar opnieuw kijken we terug op een heerlijke Schotland week. Hopelijk zijn we er over 2 jaar weer.

Visits at;
The Glendronach Distillery
Tomatin Distillery