19 september 2008

Eindelijk is het zover, alhoewel de laatste weken omvlogen, is de dag aangebroken om weer eens  naar Schotland af te reizen. Frits zou uit Hellevoetsluis naar Dordrecht rijden en zich bij de leden voegen, daarna werd richting Bilthoven gereden om mij op te halen. Dit jaar voor het eerst niet met het vliegtuig maar met de boot van IJmuiden naar Newcastle. Het is nu kwart over twee en we vertrekken met zijn zevenen richting boot, een ritje van een klein uur, het werd iets langer omdat er natuurlijk weer een file was maar we kwamen ruim op tijd aan om in te schepen.
Na even gewacht te hebben konden we de boot op rijden en binnen een kwartier waren we in onze kajuiten met zee zicht, en weer vijf minuten later zaten we op het achterdek in de zon met een koud biertje. Vervelend. Na een een paar biertjes werd besloten maar eens te gaan eten. We deden ons tegoed aan het uitgebreide diner buffet en een dik uur later rolden we naar onze kajuiten om even uit te buiken. Voor we gingen slapen hebben we nog even een tijdje in de loungebar en de nachtclub van de boot doorgebracht.

20 en 21 september 2008

Na een nachtje slapen op een rustige zee gaan we ontbijten, terwijl de boot de laatste mijlen richting de haven van Newcastle opvaart, smaakt het ontbijt heerlijk, er is van alles te eten en te drinken. Rond een uur of half elf rijden we de boot af en begint de 6 uur durende tocht naar Kerrow House te Cannich. We kiezen voor de route die langs de zee gaat, altijd mooi om de zee te zien. Om niet een lang verhaal kort te maken laten we wat foto's van de reis zien. Rond een uur of 6 komen we aan bij Kerrow House. We gaan de kamers indelen, Ronald en George krijgen dit jaar een kamer met enkele bedden.
De anderen vechten om de eenpersoonskamer, terwijl de discussie hoog oploopt over wie het meeste recht op die kamer heeft blijkt iemand zich de kamer al toe geeigend te hebben door het bed te markeren met een jas, een soort van Duitse methode. De anderen nemen de twee over gebleven 2 persoonskamers. Om half acht gaan we ons tegoed doen aan de door Ciska gemaakte paella, het smaakt wederom heerlijk, voor morgen had ze ook nog een pan nassi gemaakt dus voor eten hoeven we even niet te zorgen.
Na het eten is het tijd voor een whisky en worden de glazen gevuld. Een goed begin is het halve werk zeggen ze altijd, maar als je naar Schotland gaat om distilleerderijen te bezoeken, en ook nog als een lid van een whiskyclub, je je glas vergeet sta je op het punt om uit de club gebonsjoerd te worden. Gelukkig hebben we een paar dozen met onze eigen glazen bij ons, om weg te geven tijdens de tour, anders had 1 lid een week lang whisky uit een longdrinkglas kunnen drinken. Na een paar uur reclame te hebben gekeken gaan we onze bedden opzoeken om morgen fris en fruitig de omgeving te gaan bekijken, we zitten in een mooie omgeving en willen wat mooie plaatjes schieten.

Onderweg moeten we er nog even uit om het monument van Balblair. De Standing Stone  in het weiland te fotograferen. En dan vervolgt George zijn weg terug naar Glenn Affric, want de club heeft unaniem besloten om de middag te benutten dit prachtige natuurgebied waar ons vakantiehuis in ligt, op de valreep nog even te bezoeken. Het gebied is adembenemend met de rivier Affric die wild kolkend naar beneden stroomt. Genoeg plekjes die opvallen door enorme schoonheid en de moeite van het fotograferen waard. Pijnbomen domineren dit prachtige landschap en we stoppen vrijwel na iedere bocht om voldoende vast te leggen voor thuis. Als we uiteindelijk ook via een pittige wandeling de waterval Dog Falls nog bereikt hebben. En George na reanimatie weer veilig terug in de auto hebben gekregen. Is het tijd om naar Kerrow House terug te keren. Daar gaan we trachten zoveel mogelijk voedsel uit de koelkast weg te werken, om zodoende voldoende ruimte te creëren in de Ford Transit voor onze Whisky. Na het avondeten besluiten we dat het niet eerlijk is om de plaatselijke bevolking een ontmoeting met de Lucky 7 te onthouden. Het is nu een uur of acht en ja hoor Frans en George willen voor we gaan stappen nog een pak slaag hebben met kaarten, omdat we de laatste potjes weinig tegenstand hadden hebben we besloten om de eerste 2 potjes te vragenen nat te spelen. Frans en George glunderen om de behaalde voorsprong na 4 spelletjes. Echter na 10 rondjes staan we weer ruim voor en winnen we met geruime voorsprong. 3 - 0. De eindstand zal 2 jaar blijven staan want dan gaan we weer met z'n allen op pad, dus we kunnen ze er 24 maanden aan herinneren. We gaan stappen. We bezoeken de plaatselijke Pub en mengen ons onder de Locals. Vrouwelijk Spardames kunnen zich maar moeilijk beheersen. Uiteraard laten we ons niet verleiden  tot Dirty Dancing , we hebben tenslotte een reputatie hoog te houden. Uiteindelijk zorgt de  zanger / gitarist, die de avond van live muziek voorziet, ervoor dat de avond na 12 uur nog ontploft. Vette Led Zeppelin klanken zijn er de oorzaak van dat het ingedutte Cannich zich de komst van de Lucky 7 nog lang zal herinneren.
Morgen weer naar huis…………………..jamme






















27 en 28 september 2008


Het zit erop. We moeten vroeg op om het fantastische Kerrow House achter ons te laten. De planning is om half acht weg te rijden maar dat wordt een kwartiertje later. Na een hartelijk afscheid van John en Liz gaan we op weg. Het weer zit nog steeds mee, dus het schiet lekker op. Bij de eerste stop scheurt de ene na de andere rallyauto langs, vooral opgevoerde auto’s uit de zeventiger en tachtiger jaren. Het blijkt dat hier een memorial rally gaande is ter ere van de befaamde Schotse rallyrijder Colin McRae die een jaar geleden bij een helikopter ongeluk om het leven kwam. Later doen we nog een korte stop aan de oostkust om even in de zon een boterham te eten. Ruim op tijd arriveren we in Newcastle om de boot van DFDS te nemen. Iedereen wacht geduldig of maakt een wandeling in het heerlijke najaarszonnetje. En net als op de heenreis zijn we (omdat we in een busje rijden) één van de laatste die mogen inschepen. Eenmaal aan boord is het weer nog steeds zo lekker dat we aan dek een potje bier kunnen drinken. De boot kiest het ruime sop en wij zitten nog geruime tijd in het avondzonnetje aan dek. Da’s niet het eerste waar je op rekent in dit jaargetijde. Heerlijk! Het buffetrestaurant is net als op de heenweg het meest populair en dus valt het niet mee om een vroege reservering te hebben. Maakt niet uit, we hebben de tijd. Na het eten wacht de bar op ons. Er speelt een leuke band en daarna is de discotheek zelfs voor jongere ouderen open....dus het wordt laat, voor sommigen van ons nog later en voor George, Ronald en Eric heel erg laat.
Na een prima ontbijt meert de ferry om 9.30 aan. Tegen tienen worden we opgeroepen om naar ons parkeerdek te gaan en rond 10.15 rijden we de boot uit. Even opletten dat we weer rechts rijden, Wim afzetten in Bilthoven, Eric afzetten in Hardinxveld en dan terug naar het startpunt in Dordrecht. Onze Schotland trip 2008 is afgesloten voor ons. Zeker weten dat we teruggaan!
Whisky Trail 2008
Na het golfen dus de natuur in, foto's zeggen meer als woorden dus aan de linkerzijde van deze pagina kunt u het avontuur bekijken. Dus ik ga het niet uitgebreid vertellen. Na een flinke klim kwamen we bij de waterval aan en het was de klim wel waard zoals de foto's laten zien. Tijdens de autorit kwamen we ook nog bij een stuwdam aan en George kreeg het idee om even naar beneden te lopen met Eric en een alternatieve route terug te nemen. Eric ging via de steile gras kant omhoog en George naam de loodrechte trap naar boven. Duizeling wekkend en gevaarlijk. De dam is toch zeker een meter of 40 hoog en de trap bestaat uit een ijzeren trap met smalle treetjes. Een kleine tien minuten later en met een hartslag van veel te hoog staat George uit te blazen boven op de dam. Viel toch wel een beetje tegen.
Na het lekkere avondeten werd er natuurlijk weer een whisky gedronken en werd er weer gevraagd om zelfkastijding. Frans en George daagden Ronald en mij uit om nog een keer te klaverjassen. Omdat Ronald en ik de bui al hadden zien hangen hadden we van te voren afgesproken om de eerste 4 ronden op alles te vragen. We hadden nu een kleine achterstand, te klein om het spannend te maken want halverwege lagen we al weer ver voor en de eindstand was beschamend.
Weer een vette nederlaag en de stand was nu 2 - 0 voor Ronald en Wim. In de woonkamer werd een bord met zalm neer gezet en er werden onder het reclame kijken nog een paar mooie whisky's gedronken. Morgen gaan we naar Andrew's Edradour en dat moet een mooie dag worden, we hebben hier lang naar uitgekeken en alhoewel we al eens bij Edradour geweest zijn hebben we er erg veel zin in.


25 september 2008

Al enkele jaren als we op een Whisky-festival Andrew Symington ontmoeten zegt hij ons dat we de eerst volgende keer dat we in Schotland zijn eens moeten langskomen bij hem op de distilleerderij. We hadden Edradour al eens bezocht in 2004 en in 2006 hadden we deze mogelijkheid niet, want toen zijn we naar Islay geweest, maar volgens Andrew was er inmiddels bij Edradour een hoop gewijzigd, dus reden genoeg om nog eens langs te gaan. We hadden op donderdag 25 september om 13.00 uur een afspraak met hem gemaakt, en arriveerden geruim op tijd. De rit naar de distilleerderij liep voorspoedig, mede door de TomTom's en omdat we er al eens geweest waren. Al was het al weer 4 jaar geleden sommige Landmarks vergeet je nooit meer.
De distilleerderij ligt dicht bij het gezellige plaatsje Pitlochry. Vanuit dit plaatsje volg je eenvoudig de bordjes over de single track road naar de plaats van bestemming: Edradour. Deze prachtige distilleerderij werd opgericht door een groep lokale boeren in 1825, wat je eigenlijk in de hele uitstraling nog steeds terugvind. Echt geweldig! Er was inderdaad het een en ander veranderd op de distilleerderij.
Zo is er om te beginnen een prachtig nieuw bezoekerscentrum bij gekomen. Een mooie maar ook gezellige ruimte geheel in stijl en sfeer van de distilleerderij. Ook word er tegenwoordig op deze locatie gebotteld. Voorheen werd dit nog in Edinburg gedaan, maar nu is er op de parkeerplaats en groot pand gebouwd waar dit nu plaatsvindt. Ook zijn woonhuis is inmiddels juist naast de distilleerderij gebouwd.
Intussen zien we net als de vorige keer de bussen met bezoekers weer af en aan rijden. Deze (kleinste) distilleerderij is wat betreft het aantal bezoekers een van de grotere spelers in deze branche. Annet, de partner van Andrew verteld ons dat we eerst een rondleiding krijgen en daarna komt the Big Boss himself wat tijd voor ons vrijmaken.
Zo worden we eerst voorgesteld aan onze traditioneel geklede gids wiens naam we wel vergeten zijn maar de passievolle manier waarop hij over "zijn" whisky verteld zullen we nooit vergeten? Onze Bourgondische amusante Schotse vriend verteld ons met de nodige flair en humor over de geweldige whisky’s die we mogen proeven. Met een lach en een traan (of was het een zweetdruppeltje) vertelde hij mooie verhalen over de whisky's die we voorgeschoteld kregen. We begonnen met de traditionele Edradour 10 jaar, al vele malen gedronken en blijft telkens weer verrassen.
Naast ons zit een grote groep Duitsers die verbaasd kijken naar onze Nosing & Tasting, waarom wij 3 glazen voor ons hebben staan en zij maar 1?? Het 2e glas is gevuld met een 13 jaar oude Single Cask, cask strenght Edradour uit 1994 die 11 maanden op Oloroso vaten nagerijpt is. De whisky van 57% is een snoepje en met een drupje of wat water erbij opent deze zich en is hij nog beter dan zonder. Onze verteller is een oprecht man en drinkt zijn whisky nooit met water, hij zegt ook dat niet alle whisky's hem kunnen bekoren, en ook is hij een liefhebber van jenever, vooral de jenever van Rutte vindt hij lekker. We dwalen af.
De laatste is echt een zeldzaamheid, zo weet hij te vertellen, het is een van de laatste flessen Vintage 1984 Edradour, een 22 jaar oude malt die de laatste maanden op Pedro Ximenez vaten heeft gelegen, deze 48% cask strenght moet je zonder water drinken, zacht, zoet, droog, fruit, chocolade. Say no more!!
Nadat we vlot nogmaals de distilleerderij doorlopen, we kennen alle in and outs, nemen we een kijkje in het nieuwe bezoekerscentrum. Het omgetoverde gebouw ziet er schitterend uit en is zeer stijlvol ingericht.
Vervolgens neemt onze forse gids ons mee om hierna de shop maar eens te gaan bezoeken. Ook hier is veel of eigenlijk alles veranderd. De stijl van het bezoekerscentrum is doorgetrokken in de shop. Strak, mooie belichting, gedegen houtwerk, ruimtelijk. Andrew heeft de knip goed open getrokken.
Samen met hem bestuderen we wat hier allemaal voor prachtige bottelingen staan en hij verteld ons ook wat op dit moment hun grootste vijand de wodka is. Uiteindelijk verschijnt Andrew. Onze ontmoeting lijkt aanvankelijk maar van korte duur te worden omdat Andrew eigenlijk ziek is. Maar gelukkig vraagt hij ons toch nog mee voor een dram. We krijgen de Ballechin Portwood, en voor een 5 jaar oude of liever gezegd jonge whisky bezit deze al heel veel goede eigenschappen. Hoe zou deze malt zijn na een jaar of twaalf, we moeten afwachten.
Aan de gezellige bar van het vernieuwde bezoekerscentrum nemen we nog een leuke groepsfoto samen met hem natuurlijk. Om vervolgens in de shop eens lekker te gaan winkelen !! We krijgen van Andrew 15% personeelskorting en we shoppen er lustig op los, met ons zevenen kopen we een stuk of 15 flessen whisky. De malt van de maand vind gretig aftrek want voor deze prijs kan je die fles alleen op de distilleerderij kopen. Andrew krijgt een lamme arm van het signeren van de flessen. We hebben mooie aankopen gedaan, de prijzen zijn door de stijging van de Euro gunstig en dan ook nog eens de korting erover, schitterend. Als we hem vragen of  wij de bottelarij eens mogen bezoeken, horen we dat we deze slechts vanuit de deuropening of van achter de grote ramen mogen bezichtigen. Dit heeft alles van doen met mijnheer Taxman. Er mogen absoluut geen onbevoegden bij het bottelen aanwezig zijn.
Er is zojuist een vat uit 1991 gearriveerd van Highland Park welke klaar ligt om gebotteld te worden. Het gaat de Highland Park Vintage 1991 worden, een 17 jaar oude malt uit sherry butt 15100, gedistilleerd op 17 september 1991. Allereerst laat hij ons zien hoe men het alcoholpercentage terugbrengt naar 46 %.  Dit doet gebeurt met gedemineraliseerd water. We zijn er getuige van hoe de Un-chillled filtered Highland Park 1991 van Signatory word gebotteld.
We zien hoe de flessen op de band gaan lopen en de eerste gevuld worden, alles gaat automatisch maar heeft veel voorbereiding nodig. De handgenummerde labels zijn al ingevoerd in het apparaat en personeel staat de kokers met de hand te labellen, dit kan niet met een machine omdat deze de kokers zou plat drukken, tijdrovend werkje dus. Kurken gaan op de fles en krijgen nog een manchet. Andrew zorgt hoogst persoonlijk dat alles in goede banen loopt en neemt zo af en toe een fles uit de machine om te kijken of alles in orde is. Goed gevuld, kleur, geen oneffenheden, label netjes op zijn plek.
We zien een gepassioneerd man aan het werk die zelf weet hoe alles werkt en het zelf ook uitvoert. Andrew verteld ons dat de genummerde flessen altijd beginnen bij nr. 2, omdat anders iedereen nr. 1 wilt hebben. Als klap op de vuurpijl van deze fantastische middag schenkt hij ons deze fles. We hebben de geboorte mee mogen maken van deze 787 flessen. Toch wel heel bijzonder, en ook zijn wijze raad zullen we vanavond opvolgen.
You better drink this tonight.
Thanks Andrew!
Again we had a perfect time at Edradour.



26 september 2008

Vandaag doen de Lucky 7 Balblair aan. Zelfs voor ons als whiskyclub een betrekkelijk onbekende distilleerderij waar we wel wat van gedronken hebben, maar wat zeker niet in onze whisky top 10 staat. Maar zoals zo vaak, als de verwachtingen niet zo hoog zijn is de verrassing des te groter, zoals later op de dag zal blijken. We staan weer op met een zonnetje en het lijkt er op dat we deze week helemaal geen regen krijgen. We hebben een vrij korte autorit die ons langs Loch Ness in noordelijke richting door Inverness stuurt. We passeren eerst de warehouses van Dalmore en enkele mijlen verderop komen we door het plaatsje Tain waar we tijdens ons eerste bezoek aan Schotland de prachtige Glenmorangie distillery bezochten.
We verlaten de A9 en rijden de A836 op na zo’n 6 kilometer bij het plaatsje Edderton slaan we rechtsaf een kleine smalle weg in. Deze leidt naar de Distilleerderij en het eerste wat opvalt is dat het enorm rustig is. Een parkeerplaats waar niemand staat, en daar waar enkele kilometers terug met bussen vol wordt uitgestapt bij Glenmorangie lijkt hier niemand te weten dat hier ook een bijzonder aardig borreltje wordt gestookt. Des te beter, dan kunnen wij als Lucky 7 op ons gemakkie hier kijken en proeven.
Wim heeft een afspraak gemaakt met John MacDonald de manager van Balblair maar omdat niet helemaal bekend is hoe laat we precies zouden arriveren vertelt Derek Sinclair ons dat John het later van hem zal overnemen, en dat hij een korte tour door het fabriekje zal geven. Lijkt ons prima.
De vriendelijke man blijkt later manager te zijn bij Inverhouse. 5 Distilleries onder zijn hoede gehad, geen wonder dat hij er aardig wat van weet haha. Balblair is in 1790 opgericht, en is de op 2 na oudste nog producerende distilleerderij van schotland. De naam komt uit het Gaelic en zou slagveld betekenen. Als wij weg zijn zou dat wel weer eens van toepassing kunnen zijn.
Opgericht door John Ross was ook Balblair vroeger een boerenbedrijf na de tweede wereldoorlog wordt het geleid door Robert Cumming met veel succes. In 1970 gaat hij met pensioen en verkoopt de tent aan Allied Distillers die het op haar beurt samen met Pulteney verkoopt aan de huidige eigenaar Inver House
3 Stills staan er in de kleine stillhouse met een opmerkelijke vorm. Een korte hals en bol van onderen, 1 wash  en 2 spirit waarvan er maar 1 in gebruik is. De stills worden met stoom verhit. 6 Washbacks van oregon pine zorgen voor vergisting van de wort. De new spirit wordt gerijpt in refill en bourbonvaten. Het water komt van de Ault Dearg Burn, die slechts een paar kilometer van de distilleerderij verwijdert is. Het komt via een pijpleiding Balblair binnen. Opmerkelijk is dat het brouwwater eerst wordt gebruikt als koelwater voor de condensors, zodat het water al op de juiste temperatuur is zonder extra energie te gebruiken.
Over de whisky die Balblair nu maakt zal John ons straks meer vertellen, want zowel marketing technisch als qua smaak is er heel wat veranderd hier in het noorden van Schotland. Als we de fabriek gezien hebben, krijgen we nog een kijkje in de warehouses. Wat opvalt is dat we overal mogen kijken en de gastvrijheid wordt onderstreept als we onder leiding van John MacDonald manager van Balblair worden uitgenodigd om met hem mee te gaan naar een ruimte waar de vroegere moutvloeren van Balblair zijn. Tegenwoordig doen deze dienst als  ontvangstruimte voor gasten.
Wij als clubje hebben de eer om hier aan de bar de nieuwe 10 jarige Balblair te laten smaken. John verteld dat hij persoonlijk 1062 vaten heeft bekeken, voornamelijk bourbon, maar ook enkele refill,  waarvan er 81 maar zijn geselecteerd voor de nieuwe range. In 1997 gedistilleerd en in 2007 gebotteld, geen kleurstoffen toegevoegd en un-chillfiltered. We zijn unaniem, wat een heerlijke whisky en zeker voor een 10 jarige. De neus, heel fruitig, peren ananas en lemon. De smaak, lekker zoetig en kruidig, maar ook de typische Northern Highland smaak. De afdronk is vettig en een tikje bitter. John is er apetrots op, en hij meld ons dat deze whisky zijn persoonlijke favoriet is.
Hij verteld ons, dat een droom uitgekomen is, distillery manager zijn, hier bij Balblair. Iedere dag gaat hij fluitend van zijn woonplaats “ Fort William ” naar zijn werk. John heeft 17 jaar gewerkt bij “ buurman ” Glenmorangie. Ook toen al was hij erg te spreken over de goede kwaliteit van de Balblair whisky. Marketing technisch was er nog wel wat te verbeteren, en hoewel John dat zeker niet zelf zal vertellen, is hier de frisse wind merkbaar in een uitgedachte reeks van 3 jaargangen, verpakt in sfeervolle dozen.
Dat brengt ons bij de tweede uit de reeks, 1989 John is hem al aan het inschenken, iedereen lacht, behalve George, want he is the driver, nou een kleintje dan voor hem. Wat er nu  in ons glas zit, is misschien wel de grootste verrassing van deze week. Was 10 jaar goed, deze is beter, super, wat een smaken. Om me heen hoor ik, vanille, fruit, honing, zoethout, anijs en nog veel meer. En dan die heerlijke droge afdronk die wij zo kunnen waarderen. Slechts 36 vaten zijn speciaal geselecteerd door John voor deze 19 jarige topwhisky. De derde uit de reeks uit 79 blijft onaangeroerd (jammer)
Maar nadat we onze glazen hebben geleegd, willen we graag wat aanschaffen voor thuis. Iedereen wil een fles 1989, en John verteld dat dat mogelijk is. Maar hij heeft geen winkel………… maar een kast. Maakt ons weinig uit, en staff prices voor ons allemaal dus we zijn helemaal happy.
Het wordt voor sommige 2 of meer flessen en John is zo vriendelijk om de bottles te signeren. Na het afscheid laden we onze tassen in de Ford Transit. Wat een geluk dat we dit jaar met de boot zijn haha. Als we wegrijden zijn we het er allemaal over eens. Dit is de surprise van deze week. BALBLAIR  heeft een range om  van te watertanden.
Visits at;
Glenfarclas Distillery
Glengoyne Distillery
The Edradour Distillery
Balblair Distillery
Onze 4e Whisky Trail
22 september 2008

Vandaag gaat het echt beginnen, we gaan naar Glanfarclas. We krijgen een zeer speciale tour en daarna  nog een Nosing & Tasting van Ian McWilliam. We worden om 12 uur verwacht dus we vertrekken om 9 uur vanuit Cannich, het is 2 uur rijden dus we hebben nog tijd om onderweg te stoppen voor een foto of om even de benen te strekken. We hebben 2 navigatie systemen dus er kan helemaal niets fout gaan, toch? Het is nu bijna half 12 en we moeten een afslag nemen van onze navigator, we komen op een weg te rijden die eruit ziet alsof hij vlak bij de distilleerderij is. Maar nadat we even op de kaart een check gedaan hebben zien we dat we op een eindeloos smal weggetje terecht zijn gekomen. Dit kan niet goed gaan denkt iedereen. Nadat we de kaart goed bekeken hebben komen we via deze weg wel bij Glenfarclas maar of het op tijd zal zijn weet niemand, de wijzers van de klok schieten met elke minuut vijf stappen vooruit. De tijd is lang niet zo snel gegaan. Uiteindelijk komen we om 4 minuten voor 12 aan op het parkeerterrein, en stappen we uit alsof het perfect geplanned is.
Pfffffffff. Binnen zien we Ian, die onze tour gaat doen, al in de weer met flessen whisky en even later worden we door hem begroet. Ian Mc William werkt sinds 1991 bij Glenfarclas en is begonnen als assistent hoofd warehouse en nu zit hij bij het marketing sales team, in de tijd die tussen deze banen ligt heeft hij alles gedaan wat in een distilleerderij voorkomt en in 2001 was hij assistent productie manager naast manager John Miller.
Nadat we ons aan hem hadden voorgesteld gaven we hem een setje met onze eigen club glazen, hij werd er een beetje stil van en wist niet goed wat te zeggen. De tour door de distilleerderij was erg leuk, en het is ook een mooie distilleerderij, we mochten overal fotograveren en filmen, en dat werd ook ruimschoots gedaan. Een groep Japanners is hier niets bij. Nadat we door de distilleerderij heen waren gelopen gingen we naar de vergaderruimte van de familie Grant. Nosing & Tasting time. Nadat we allemaal hebben plaatsgenomen verteld Ian dat George in de stoel van de heer Grant zit. Ian begint met het inschenken van een Glenfarclas 10 jaar oud uit bourbonvaten, deze bleke cask strenght lijkt geheel niet op de kleur die we kennen van een Glenfarclas. Ian legt uit dat dat komt omdat de malt gemengd wordt met whisky uit sherry vaten, en die krijgen we nu te drinken, een 10 jaar oude cask strenght uit een sherry refill vat. De twee smaken natuurlijk anders maar hebben beiden de typische Glenfarclas eigenschappen.
Ian gaat nu van alle twee de flessen iets in een glas doen en doet er bronwater bij, hij probeert nu zo dicht mogelijk bij de 10 jaar oude Glenfarclas te komen die we allemaal kennen. Nadat we deze live mix geproefd hebben krijgen we de 10 jarige uit de fles te drinken. Ze zaten dicht bij elkaar maar toch niet helemaal, hierna volgt de 15 jarige, dit was altijd mijn favoriete Glenfarclas, een super malt voor een goede prijs. We noteren veel sherry en hout, een beetje rokerig, een volle body. Zeer complex en een erg lange afdronk. De volgende die we te drinken krijgen is de 21 jarige, de favoriet van Ian, en we begrijpen nadat we hem gedronken hebben waarom. De geuren zijn zacht en vol en dat is de smaak ook, nog meer sherry dan de 15 jarige, boter en rozijnen, iets meer rook, kruidig, veel mond beleving en een lange afdronk, daar hou ik van. Er staan nu nog 3 glazen voor ons en die zijn niet gevuld met de minste whisky's, we gaan door met de 25 jarige, een jaar of 7 geleden voor het eerst en laatst gedronken in Griekenland, Frits had toen een setje Glenfarclas waar ook de 25 en 30 jaar oude in zaten.
Nu dus een rendez-vous, natuurlijk niets dan lof over deze whisky veel smaakjes en geuren en natuurlijk die typische Glenfarclas afdronk, lekker droog. Prikkelend. Deze heeft meer van alles dan de vorige, maar ook meer hout en dat valt niet bij iedereen in de smaak. Ik vond hem ieder geval wederom grandioos. De ena laatste is de, jawel, 30 jarige. Ik vond de 21 en de 25 jarige eigenlijk beter dan deze. De 30 jarige heeft nog meer hout tonen en ik vind te veel. Toen we de 25 en de 30 jarige een jaar of 7 geleden voor het eerst proefden vonden we de 25 jarige ook de betere van de twee. Als klap op de vuurpijl staat er de cask strenght 105, doet het altijd goed als afzakkertje. Deze zeer krachtige whisky met zijn, vind ik, korrelachtige mondbeleving is altijd een sensatie, zoet van de sherry, boter en de rozijntjes zijn er ook, een lange en verwarmende droge afdronk. Voor mij hoeft er geen water bij deze cask strenght. De tour en Nosing & Tasting zit er op, eentje om niet snel te vergeten.
We gaan nog even shoppen en kopen een paar flesjes, Ik koop de 21 jarige en Ian was zo vriendelijk om hem met een mooie stift op de fles te signeren. We rijden rustig nagenietend naar ons mooie huisje en halen onder weg wat pizza's, lekker makelijk om klaar te maken. Voor en na het eten nemen we nog een paar lekkere drammetjes van onze aankopen. Nadat de keukentafel weer is opgeruimd willen Frans en George klaverjassen, nadat ze 2 jaar geleden al alle hoeken van Islay te zien kregen willen ze blijkbaar toch weer afgestraft worden. Of het nu sadomasochisme is of s.m. daar zijn Ronald en ik nog niet achter. Het spreekt natuurlijk voor zich dat na een kleine 3 kwartier de 1 - 0 voor ons op het scorebord staat, zelfs nog minder tegenspel dan 2 jaar geleden. Zal wel het laatste potje kaarten zijn deze tour, het was echt een afslachting. We voegen ons weer bij de andere 3 leden die in de woonkamer geboeid naar de reclame's zitten te kijken en schenken nog maar een drankje in. Morgen Glengoyne, hopelijk zal het net zo'n topdag worden als vandaag.



23 september 2008

We hebben vandaag een behoorlijke rit voor de boeg naar de onderste regionen van de Highlands. Ten zuid-oosten van Loch Lomond  waar de Highlands overgaan in de Lowlands ligt namelijk de distilleerderij die we zullen bezoeken, Glengoyne. Om zo vroeg mogelijk te kunnen vertrekken zijn de boterhammen reeds de avond vooraf gesmeerd en zo kan het dat we om circa 8 uur allemaal in de bus zitten om af te reizen naar Glengoyne. Chauffeur voor deze dag is, Frans, hij zal helaas al het lekkers van deze toch wel bijzondere distilleerderij moeten missen. De afstand van ons huis in Tomich naar de distilleerderij is ongeveer 257 km, reistijd 4:30 uur Deze reis is een belevenis op zich, we rijden in zuidelijke richting en het landschap verandert van glooiend naar het steeds ruigere landschap wat karakteristiek is voor de western Highlands. We passeren al snel Fort William en de hoogste berg van Schotland, de Ben Nevis. Waar dit een nog redelijk bevolkt gedeelte van Schotland is, wordt het beeld de komende uren vrijwel volkomen gevuld door bergen en ongerepte natuur. We rijden langs Glen Coe, wat tijdens de wintermaanden een wintersportgebied is, compleet met op dit moment nog werkloze skiliften.
Zoals alle dagen tot nog toe is het weer ons goed gezind en kleurt de zon het landschap fris groen. Zowel tijdens de stops die we onderweg maken als vanuit de auto wordt er druk gefotografeerd, ik denk dat zelfs een gemiddelde Japanner op vakantie minder foto’s maakt dan wij deze dag, en toegegeven de ene foto nog mooier dan de andere.
Dit mooie en afwisselende landschap zorgt er voor dat de toch wel lange reis snel opschiet. Voor we het weten bereiken we Loch Lomond, dit staat bekend als een van de mooiste plekken in Schotland. Hoewel we hier toch al meerdere keren geweest zijn is het weer overweldigend. We stoppen bij een aangegeven stopplaats en eten een bammetje. Leuke bijkomstigheid is dat hier precies op dat moment opnamen gemaakt worden voor een film. Als je dit nooit eerder gezien hebt is het bijzonder om te zien hoeveel mensen hierbij betrokken zijn en wat er allemaal bij komt kijken. Een parkeerplaats vol vrachtwagens, trailers en in mobilofoons pratende mensen. Allemaal wachtend op regen, want dat was nodig voor de op te nemen scene. Wij hopen uiteraard op wat anders.
Frits weet in de rol van overspannen regisseur nog een aantal fietsers wijs te maken dat ze hier absoluut niet mogen fietsen vanwege de film opnamen en als we ze later toch doorlaten zijn ze nog dankbaar ook. Rare jongens die Schotten. We stappen weer in de bus voor het laatste stukje van onze reis naar Glengoyne. Het navigatiesysteem (waar zouden we zijn zonder) wijst ons feilloos de weg en zo rijden we niet veel later het parkeerterrein van de distilleerderij op. Wat gelijk opvalt is dat de distilleerderij en de warehouses gescheiden worden door een enorm druk bereden weg.
Nadat we deze weg zijn overgestoken melden wij ons bij het visitor center. We werden verwacht want we hadden vanuit Nederland al ingetekend op de “Cask Tasting Tour”. Onze tour guide is een, in een mooie Schotse ruitbroek gestoken man die ons vriendelijk ontvangt met een mooi glas Glengoyne 12 jaar, overigens beslist geen straf om de dag mee te beginnen. Na een interessante videopresentatie over de historie en het heden van de distilleerderij worden we mee naar buiten genomen. De guide legt uit dat distilleerderij precies op de grens staat van de Highlands en de Lowlands. Zelfs zo precies dat het water van de bron binnenkomt in het Highland gedeelte en de warehouses en de stills staan op het Lowland gedeelte. De oorsprong van het water bepaalt dat Glengoyne toch een Highland distillery is.
De tour guide leidt ons vakkundig rond door de distilleerderij en vertelt hier en daar nog wat bijzondere wetenswaardigheden. Inmiddels hebben we de techniek achter het proces al veelvuldig gehoord, waardoor we hier snel doorheen gaan. Glengoyne is een mooie authentieke distilleerderij die een bezoek zeker waard is. Ik ben toch echter blij als de Nosing & Tasting kan gaan beginnen. We worden toegelaten tot een ruimte die volledig gevuld is met proefmonsters, pipetten, proefglazen en voor ieder van ons drie hele mooie cask strength  whisky’s genaamd : Billy’s choice, Deek’s choice en Peter’s choice. Alle drie mensen die werkzaam zijn op de distilleerderij en hun eigen voorkeur hebben mogen geven voor een botteling van hun ultieme Glengoyne.  Hier zijn de Nosing and tasting notes,

Billy’s choice, 18 jaar oud
Packed with sherry, creme brulee and chocolate.
Full of character, robust and full bodied
Wood Type: Amontillado Hogshead        
Cask No: 1202
No. of Bottles: 249
Strength at 70cl: 54.1%
Distillation Date: 6th July 1989
Bottling Date: September 2007
Approved By: William Edmiston

Deek’s choice, 8 jaar oud
Light, fruity and fragrant, this is like walking through a field of ripe barley.
Wood Type: Refill Hogshead
Cask No: 16
No of Bottles: 321
Strength at 70cl: 60.9%
Distillation Date: 11th January 1999
Bottling Date: September 2007
Approved By: Derrick Morrison

Peter’s choice, 20 jaar oud
You'll find chocolate and almonds in here, with liquorice and stewed fruits.
This is sweet, rich, wonderful and moves beautifully when shoogled
just the way I like my whisky and my women!
Wood Type: Pedro Ximenez Butt
Cask No.: 433
No. of Bottles: 603
Strength: at 70cl: 51%
Distillation Date: 14th April 1986
Bottling Date: August 2006
Approved By: Peter Andrew

Drie toppertjes, wel allemaal met een eigen karakter, maar toch goed herkenbaar als Glengoyne. Onze meningen waren verdeeld over Billy’s en Peter’s choice maar met een meerderheid van stemmen werd onze ultieme Glengoyne, Billy’s  choice.
De bijzondere nosing and tasting loopt ten einde, het proeflokaal is volledig in oude stijl, zo ook de telefoon. Aan de wand hangt een telefoon uit de eerste helft van de vorige eeuw. Frits, die er geen rekening mee houdt dat de telefoon nog wel eens kon werken, pakt de hoorn en geeft op zijn eigen ludieke wijze instructies over het opruimen van het proeflokaal. Blijkt dat het “ding” het gewoon doet. Hilariteit al om en we hebben weer eens wat uit te leggen.
Nadat we nog wat inkopen gedaan hebben in de “shop”  en we zowel Billy, Deek als Peter onze mening hebben gegeven over hun ultieme Glengoyne, gaan we weer op weg richting ons “thuis” in Schotland.
Omdat we best laat thuis zullen zijn en we geen zin meer hebben om dan nog te koken, besluiten we om deze avond uit eten te gaan bij het enige hotel/restaurant dat Tomich rijk is. Eenmaal daar aangekomen worden we vriendelijk ontvangen en neemt de ober ons mee, door een overigens prachtig hotel, naar het restaurant. Dit is een zeer sfeervol naar de streek ingerichte ruimte met oude vliegvishengels aan de wand en mooie foto’s uit oude tijden. De sfeer zit er dus gelijk goed in. Sommigen van ons worden door deze ambiance zo geïnspireerd dat ze besluiten om geheel in de Schotse traditie  haggis als voorgerecht te bestellen. Ik zelf hou het op gerookte wilde zalm, vers uit de rivier die wild achter het restaurant stroomt. Als de haggis wordt opgediend is iedereen toch wel heel benieuwd hoe het zal smaken. Al zo vaak in Schotland geweest en nog nooit haggis op. Als blijkt dat het niet gelijk wordt uitgespuugd door degene die het besteld hadden, wil iedereen toch wel even proeven. En ik moet zeggen het is zeker niet vies, ik had eigenlijk een heel uitgesproken smaak verwacht maar dat valt tegen.  De hoofd en nagerechten zijn ook allen van prima kwaliteit en we laten het ons dan ook goed smaken. Al etend en napratend over deze dag is het al snel laat en wordt het tijd om naar “huis” te gaan. Daar spreken we onze meegebrachte whisky collectie aan en nemen voor het slapen gaan nog een paar mooie drams. Sommige leden blijven op om reclame te kijken.


24 september 2008

Vandaag niets op de planning dus wordt er een balletje golf en plag geslagen. We hebben gebeld met Aigas golf course en we zijn van harte welkom om te komen. Het is een schitterende gelegen 9 holes golfbaan. Twee van de leden zijn fanatieke golfers en in 2 groepen gaan we de baan op. Eerst moeten de andere 5 natuurlijk de basis handelingen en etiketten leren. Alsof we niets van etiketten weten, op iedere fles zit zo'n ding dus die begrijpen we heus wel. Na een uurtje geoefend te hebben met putten, afslaan, chippen en meedraaien met de heupen gaan we voor het eggie. Een groep met Ronald, Frits, Carlos en expert Frans begint bij de eerste hole. Er wordt best ball gespeeld wat ik verder maar niet uitleg. Nadat de eerste groep uit beeld is verdwenen gaat groep 2 van slag, bestaand uit Eric, Wim en expert George. Er worden regelmatig zeer verre ballen geslagen en ook verre plaggen, maar dat mag de pret niet drukken. Een uurtje of 2 later blijkt iedere groep eigenlijk redelijk goed gespeeld te hebben, en is Carlos uitgeroepen tot het natuur talent van dit golf seizoen, dit werd trouwens beaamd door de bazin van de golfbaan. Die had tijdens het oefenen al gezegd dat er niets mis was met zijn heupen. Even een drankje in the clubhouse en vanmiddag de natuur in.